सुनेत्रा नकाते

लुटेन संक्रांतीस गोडवा घरास माझ्या बरकत आहे हृदयसागराच्या धक्क्यावर सुख शांतीचे गलबत आहे मधुमेहाची कशास चिंता शरीर हलते चपळाईने वाळ्याचे माठात सुगंधी जांभुळ रसना सरबत आहे तिळातिळाने दिवस वाढुनी तिळातिळाने रात्र घटाया मावळतीचा सूर्य केशरी दिशेस उत्तर सरकत आहे कशास कोंडुन स्वतःस घेशी दगडी भिंतींआड पाखरा उघड उघड रे द्वार चंदनी दक्षिण वारा धडकत आहे…

ऊन सावली हिरवाळीवर लोळत आहे रम्य हवेलीच्या छपरावर नाचत आहे वळणा वळणाच्या वाटेवर वळसे घेण्या झुकझुकणारी ट्राम विजेवर धावत आहे वृक्ष तरूंच्या पानांवरती झाक पोपटी तिथे तरुतळी मुग्ध बालिका खेळत आहे मधुर सुवासिक दरवळणारा आंबेमोहर आंबेराई कंच पाचुसम डोलत आहे धूत धवल पाकळ्या जुईच्या त्यावर मोहक कुशल सुनेत्रा कशिदा नाजुक रेखत आहे

ग़ज़लेवरती गझल लिहाया गझल पुन्हा झाले गझलेला मम दाद द्यावया तरल पुन्हा झाले विडंबनाची व्याख्या शोधुन विडंबने लिहिली विडंबनासम वक्र होउनी सरल पुन्हा झाले परिमल खोडुन परिमळ लिहिले मागे मी गेले काफियास टाळाया सवती कमल पुन्हा झाले कवितांच्या मी गझला केल्या गझलांच्या कविता काव्य त्यातले जपण्यासाठी सजल पुन्हा झाले स्वतःस वाटुन मी पाट्यावर चूर्ण मऊ…

घनदाट कुंतलावरी कृष्ण तव लिहिल्या श्यामल गझला मीही वनभृंग जणू तव नयनांवर दो लिहिल्या निर्जल गझला मीही भिजवून भावना दवबिंदूंनी पिंपळ पानावरती सुकल्या मम् जुनी लेखणी झरझर फिरवुन लिहिल्या मंगल गझला मीही मनमोर नाचता मेघांच्या छायेत फुलवुनी पूर्ण पिसारा आसूड मेघनेमधून ओढत लिहिल्या चंचल गझला मीही भरभरुन ओंजळी उधळत मोती जलद गर्जता आभाळातुन तापून कावल्या…