सुनेत्रा नकाते

जिंकेन सर्व हृदये माघार शक्य नाही शिखरावरी उभी मी पडणार शक्य नाही मिळवेन सर्व सौख्ये खेचून सर्व तारा सध्यातरी इथूनी हलणार शक्य नाही परिघावरी कसेही फिरती अनेक शत्रू केंद्रातुनी कधीही ढळणार शक्य नाही मजबूत पकड माझी आसावरी अशीकी उडतो पतंग वेगे कटणार शक्य नाही दृष्टीस धार इतुकी कापेल दुष्ट नजरा अश्रू अमोल माझे झरणार शक्य…

आत्मघाती संस्कृतीचा कळस खोटा जाण तू सुंदरांच्या प्रकृतीचा पाय सोटा जाण तू संधिसाधू बेरकी ते अक्षरांना बदलती मस्त त्यांना ठोक द्याया काव्य गोटा जाण तू मंदिरे ते बांधताती फायदा लाटावया संत बनुनी कमवणे हा पुण्य तोटा जाण तू मोडण्या लग्ने तयांचा कुंडलीचा फार्स हा गूण मग जुळवीत बसण्या मोज नोटा जाण तू हाच मोठा मीच…