सुनेत्रा नकाते

गाठायाला हवीहवीशी मंजिल बाई..नोटांचे मज लागत नाही बंडल बाई… सुयोग्य व्यक्तिला मत दे तू अचल मनाने..नकोस झुलवू मनास अपुल्या चंचल बाई… पाचोळ्याने भरून गेले जंगल बाई..कूडा कचरा गोळा करते त्र्यंगुल बाई… शेर असूदे पाच सहा वा सतराशेही..त्यांची चाले गझलेमधुनी दंगल बाई… घरात सखये वीज न आली कोसळली ती..माळ्यावरचा घेच पुसाया कंदिल बाई… अर्थ किती तू…

हलधर फिरवे हल शेतातिल मातीमधुनी हलके हलके करत मोकळे मातीतिल कण अंतरातुनी हलकेहलके मेघ वर्षती आभाळातुन बिजलीसंगे बोलत नाचत भिजे वावटळ वळिवामधली धार प्राशुनी हलकेहलके

नित्य प्राशिते जिनवाणी मी कधी न गाते रडगाणी मी छिंद छिंद अन भिंद भिंद तो क्रोध करूया तू आणी मी घरात परिमल पसरवणारी मेजावरली फुलदाणी मी कडेकपारीतून वाहते शीतल खळखळते पाणी मी ईश्वर म्हणतो, हृदयी काष्ठी जळी स्थळी अन पाषाणी मी करकर करते पायताण मम म्हणून चाले अनवाणी मी काव्यकोंदणी लखलखणारी अक्षररूपी गुणखाणी मी टंकसाळ…

समुदायाने सूतकताई करे शांतीचा दूत कताई भुंकत कुत्रे कुठे निघाले जिथे करे रे भूत कताई हत्ती पाळावया पोसण्या करे रोज माहूत कताई चरखा फिरवुन सहजपणाने शिकवे करण्या पूत कताई हडळ स्मशानी बसून करते वस्त्रे नेसुन धूत कताई चरख्याचे भांडार भराया आला तुजला ऊत कताई