जाहली शेरास सव्वा शेरणी दासी न आई धन्य पन्ना वाचलेली जाहली माझी रुबाई मुक्तकाच्या चार ओळी गात लिहिते ना लगावे गालगागा चार वेळा मी सुनेत्रा रे सवाई गालगागा गालगागा गालगागा गालगाई माळते कंठात कंठा लेखणी नाही कसाई ठेवते शेरावरी ह्या पावशेरा शर्वरी मम कंटकांनी वेढलेली पार करण्या खोल खाई आठमध्ये दोन जादा मिळवता दाही दिशांनी…

कीड नडली पुन्हा बहर नडले कुठे पूर्ण उमलूनही पुष्प खुडले कुठे लाल अंगांग झाले रगडले कुठे चोर रंगेल हाती पकडले कुठे हा उन्हाळा नव्हे पावसाळा नव्हे नीर सांडे तरी भाव रडले कुठे मत्स्य भरतीतले रास जाळ्यामधे तप्त वाळूत मीन तडफडले कुठे कर्म प्राचीन जर धर्म संयम हवा कैक उपचार पण रोग झडले कुठे वीज नाचूनही…

पंकात वासनेच्या रुतले कधीच नाही कमळातले अली पण डसले कधीच नाही चढवून चिलखताला चिखलात खोल गेले तेथे निवास करणे रुचले कधीच नाही रंगून राजधानी सुकुमार भावनांची व्यापार त्यात करुनी फसले कधीच नाही घोटून अक्षरांना केली अशी करामत ठिणग्या करात फुलल्या विझले कधीच नाही तपवून पाप गेले देऊन पुण्य आले भिजले कृतज्ञ भावे रुसले कधीच नाही…