-
अवतार – AVATAR
अरे माणसा हा झमेला कसा रे कर्म बांधतो तो अकेला कसा रे जरी खाक लंका पुरी जाहलीया वाचला जिनांचाच ठेला कसा रे बिटरघोर्ड म्हणते जरी कारल्याला तरी शब्द घेते करेला कसा रे न घोडे न घोड्या न राऊत कोणी इथे हा ऊभा मग तबेला कसा रे अवतार घेऊन प्रसादास लाटे तुझा देव इतुका भुकेला कसा…
-
ध्यानात खोल जाता – DHYAANAAT KHOL JAATAA
ध्यानात खोल जाता आत्म्यात जिन दिसावा कुसुमांसवे कळ्यांनी पानांस रंग द्यावा झरता झरा उन्हाचा डोळे मिटून प्यावा जग शांत चित्त होता वारा पिऊन घ्यावा निजल्यावरी मनाला झोका हळूच द्यावा स्वप्नात माय येता चाफा फुलून यावा शब्दात तव सुनेत्रा मृदु भाव मी भरावा
-
कुल्फी – KULFEE
दुपार झाली आला कोणी विकावयाला गारेगार दुधी गुलाबी कुल्फी कांडी बनवुन चटपट चारे गार सायकलीवर उन्हात फिरुनी थकून होता घामेघूम गच्च ढगांची नभात दाटी सुटले अवचित वारे गार गरगरणाऱ्या वावटळीवर मजेत पाचोळा उडतोय ऊन बैसले झाडाखाली पक्ष्या गाणे गा रे गार मेघ कशाला गडगड करती .. वीज कडाडत दळते काय अता न असले प्रश्न तपविती…
-
गहराई – GAHARAAI
आँगनमें परछाई है होश उड़ाने आयी है बिखरे बिखरे बाल घने मत कहना हरजाई है आहटसे क्यूँ डरते हो सांसोमें पुरवाई है जी भरके पी ले जानम जाम छलकता लायी है अर्थ जानकर पढ़ लेना ग़ज़लीयत गहराई है
-
सवय जादुई – SAVAY JAADUI
हवा जादुई ..हृदय जादुई. श्वास घ्यायची सवय जादुई. रंगबिरंगी दुनिया माझी.. माझ्याभवती वलय जादुई. खाण गुणांची खोदत बसता.. घिरट्या घाली प्रणय जादुई . निर्भय देतो स्वतः स्वतःला.. मोक्ष मिळविण्या अभय जादुई. मक्त्यामध्ये काय लिहू मी.. दाट सायीसम सय जादुई. काळासंगे शाश्वत मैत्री.. नाव तयाचे समय जादुई.. सदा ‘सुनेत्रा’ तुझियासंगे .. न पुढे न मागे लय…
-
डेपो टिंबर – DEPO TIMBAR (DEPOT TIMBER)
कवितेसाठी कारण मजला सकाळ सुंदर आहे गझलेसाठी सुंदर कारण मनात मंदिर आहे काव्यसंपदा माझी मजला निळसर अंबर आहे किणकिणणारे घरात माझ्या झुलते झुंबर आहे एक जादुई माझ्यापाशी वजनी कंकर आहे गझलियतीचा त्यात टाकला मी रे मंतर आहे खेळायाला उड्या मारुनी डेपो टिंबर आहे पटांगणावर बूच फुलांनी सजला डंपर आहे गझलेमध्ये मक्ता लिहिणे हा नच संगर…
-
तिप्प – TIPPA
आज मला मी म्हणे सुंदरा माळ भावना गजऱ्यामधला परिमल उधळे तृप्त भावना मन शीतल कर चिंब भिजाया शुष्क भावना तपून अश्रू पिंडी झाल्या रुक्ष भावना दुबळे मन जर होते हळवे वात्सल्याने देत सावली व्यक्त करतसे वृक्ष भावना शुद्ध अशुद्धाची चर्चा बस गडगडणारी धवल घनांना सजल बनवती कृष्ण भावना किती जागुनी गस्त घालशिल स्वतः स्वतःवर नीज…