बकुळ फुलांची भरली ओंजळ सांडत आहे सुख शांती अन हर्ष अंतरी गाजत आहे कनक पाटल्या कंच पाचु वन कंकण किणकिण नजरबंद मम नजराणा मन पाहत आहे कुरळ कुंतली रत्न चुडामणि काजळ नयनी अधरी वेणू हळदी रंगी वाजत आहे कानी कुंडल जास्वंदीचे हलती डुलती भाळी कुंकू चंद्रकोर चिर शोभत आहे गाणे गाता खळखळ निर्झर कोकिळ भारद्वाज…

पातळ अथवा साडी लुगडे पदर मलमली मायेचा नऊवार वा सहावार रे पदर मलमली मायेचा मोरपिसे साडीवरची मम रांगोळीतुन अवतरता अडखळते अन मी सावरते पदर मलमली मायेचा ऊनपावसामध्ये घेता शिरी लपेटुन पदराला सुकती भिजती मोरपिसारे पदर मलमली मायेचा अलामतीवर डे रे ते ये किनार भगवी नाजुकशी रदीफ घनसर गडद काफिये पदर मलमली मायेचा जमीन आई धरा…

ढोपर घोटे गुडघे काळे अवयव घासुन अवघे काळे उगाळून कातळी कोळसा जे झाले ते कर घे काळे पोकळीत तू जरी राहशी ये बाहेरी धन घे काळे कर्मनिर्जरा करावयाला अंबरातले घन घे काळे कुठल्याश्या स्वर्गातुन उतरुन भूमीवरले फळ घे काळे

जादुगार सोन्यासम पिवळा,करांगुलीवर नीलमणी.. खरा दागिना हेमंताचा,झळाळणारे शील मणी… सोन्याचे मी मणी गुंफिता,जुन्याच धाग्यामधे पुन्हा.. कनक मण्यांच्या माळेमध्ये,झाले नव सामील मणी … गळ्यात काळी पोत मण्यांची,मोजले न मी मणी जरी… अजून कांही आले तेंव्हा,करण्यासाठी डील मणी… आई माझी शिरोमणी जणु ,कधी न गळले अश्रु तिचे… मोरपिसांसम मायेच्या मज,तिच्या सयी सच्छील मणी… स्फटिक मण्यांची माळ जपाची,मणी…

चारोळी बाई झर ओळी बाई अंगणी काढते रांगोळी बाई पुरणास वाटून कर पोळी बाई विकाया बिब्ब्यास फिर बोळी बाई उरकून टाक तू अंघोळी बाई घामाने भिजली धू चोळी बाई शिमग्यास सुनेत्रा कर होळी बाई