सावलीची कैक बाळे बाळ छाया स्वैर बाळे तू जरासे ऊन पांघर रापण्याला ऐक बाळे शीक सत्याचीच भाषा मिथ्य आहे गैर बाळे कष्ट झाले फार आता कर जरा तू ऐश बाळे फिर सुनेत्रा छप्परातुन दाव त्यांना ऐट बाळे गझल – अक्षरगणवृत्त (मात्रा १४) लगावली – गालगागा/गालगागा/

निर्झराचा नाद आहे ही जलाची साद आहे उमटते जी कागदावर ती प्रियेची दाद आहे प्राशुनी मी काव्यगंधा चाखला तव स्वाद आहे पूर्ण जाणे आत्मियाला तो खरा स्याद्वाद आहे मैत्र जडता पाखरांशी गूज अन संवाद आहे नासवीले दूध त्याने त्यास तो मोताद आहे मायभूचा करुन सौदा जाहला बरबाद आहे रंगती गप्पा स्मृतींच्या माजतो तो वाद आहे…

दाटता आभाळ काळे नाच नाचे शर्वरी घालुनी पायात वाळे नाच नाचे शर्वरी बोलणे टाळे अताशा व्यर्थ काथ्याकूट तो लावुनी ओठांस टाळे नाच नाचे शर्वरी उमटता सौदामिनीची सागरावर अक्षरे सागरी लाटांस चाळे नाच नाचे शर्वरी गडगडाटी युद्ध होता सावळ्या जलदांतले सोदण्याने नीर गाळे नाच नाचे शर्वरी तीन दगडांच्या चुलीवर पात्र भरले ठेवुनी वाळल्या काष्ठांस जाळे नाच…

सोनचाफा दरवळावा अंतरी नाद घंटेचा घुमावा अंतरी मृगजळासम गावसुद्धा मिथ्य ते वाहता ओढा भरावा अंतरी मिथ्य ती आहे कळावी वासना सत्य माझा भाव गावा अंतरी जाळतो वैशाख वणवा सागरा धार झरता चिंब व्हावा अंतरी शब्द ना कळले जरी मज सर्व ते अर्थ त्यांचा आकळावा अंतरी मूर्त मी बघण्यास जाई मंदिरी जिनसखा मजला दिसावा अंतरी मी…