काजळीने काजळे ना रात आता खुट्ट होता हलत नाही पात आता त्या दिव्यांची जात नाही माळण्याची माळती पणत्या खुशीने वात आता झोपती बाळे सुखाने शांत चित्ते अंधश्रद्धा रडत नाही गात आता काय सांगू भोवतालीच्या बघ्यांना दैव घडवे धैर्यशाली हात आता वात कोमल कापसाची मम सुनेत्रा तूप साजुक भिजविते स्नेहात आता

तरही लिहील्यावर कधीही भ्यायचे नाही श्रेयास दुसऱ्याच्या फुका लाटायचे नाही झुंजार ही मम लेखणी लढते पिशाच्चाशी खड्डा खणोनीया तिला गाडायचे नाही वय जाहल्यावरती जरा संयम असावा हो पचण्यास जे अवघड असे ते खायचे नाही तरही डिलीट करून व्हावे मोकळे वाटे ऐसे विकतचे दुःख मज ठेवायचे नाही धर्मास ऐश्या पाळणे ज्याची नशा सम्यक जगण्यात मिथ्यात्वा सुनेत्रा…