कोण पऱ्यांना अमुच्या सुंदर आवडती सुकुमार… शोधुन काढू पिंजुन विश्वा शूर असे सरदार… मधुबालेसम नाजुक कन्या कुणी न स्पर्धक त्यांच्या पुण्या गुढी उभारुन त्या सत्याची उलथतील सरकार… ऐनकातुनी रोखुन बघती कपट जाळती मधुर हासती शोभुन दिसती तळपुन उठती जणू करी तलवार… अहंपणाचा अर्थ न ‘मी’ पण तू तू तू तू नसते शिकवण उपजत प्रीती तिरकस…

वरण भात जरि त्यास आवडे ताक कण्या तिज आवडती जात्यावर ती ज्वारी भरडे ताक कण्या तिज आवडती तोलुन मापुन तो खातो पण हवे तेवढे खाते ती बाथ घेतसे टबामधे तो शुभ्र प्रपाती न्हाते ती भाताने बघ वजन वाढते नकोच खाऊ म्हणते ती जिमला जावे तो म्हणतो तर फिरण्या जाऊ म्हणते ती तो म्हणतो तिज प्रीत…

एक तुला मी दिला शिंपला सोन्याचा शिंपला दवबिंदूंना झेलायाला सोन्याचा शिंपला दोन शिंपले मिळून बनते हृदय आपुले जरी उघड शिंपला अलगद वरचा हो पंखांची परी दोन शिंपले दोन दलांसम घे तू पाठीवरी होउन खग मग घेच भरारी निळ्या घनांच्यावरी हृदयामधल्या दवबिंदूचे मोती उधळित जा पडतील मोती जेथे जेथे अमृत शिंपित जा येतील वरती मातीमधुनी मोत्यांची…