Category: marathi kavya

  • गंमतजंमत – FUN WITH HAPPINESS

    In this Ghazal the poetess says, “I don’t want ornaments like mangal-sutra(necklace), bangles of gold(bilavar, patali, tode), eardrops and ear-rings, kunku-bindi etc. I want only my fountain-pen(taak, boru,chalk, pen, pencil). I want to write my thoughts, my feelings. This expression of thoughts and feelings will increase my happiness. On the social networking sites, we meet…

  • कुणाला काय मी सांगू – TO WHOME I TELL WHAT

    In this Ghazal two kafiyas are used. This type of Ghazal is known as ‘Jul-kafiya Ghazal. Radif of this Ghazal is ‘kunala kay mee sangu?’ It means ‘what should I tell anyone? There is nothing to tell. You should experience it by your own ‘SOUL’. कसे मी तोडले तारे, कुणाला काय मी सांगू? कसे मी…

  • विश्वंभर – NURTURER OF THE UNIVERSE

    शुभ्र चांदणे निळसर अंबर माझे दादा वसुंधरेवर हसरे झुंबर माझे दादा जरी भासती भोळा शंकर माझे दादा करतिल आता जंतर मंतर माझे दादा माणसातुनी देव घडविती संत-महात्मे फुलांस जपती फोडुन कंकर माझे दादा प्रेमासाठी देशासाठी हटून मागे जिंकतील सत्याचा संगर माझे दादा किती गोरटे किती देखणे रुबाब करतिल खरे हेच पण जगात सुंदर माझे दादा…

  • जेव्हा माझी आई हसते – WHEN MY MOTHER LAUGHS

    In winter season Indians celebrate Shradiy pournima. It is also known as ‘Kojagiri pournima’. Pournima means full-moon-day. On this night, friends and family members come together. They drink basundi(masala milk) after seeing an image of full moon in that milk. This night is very pleasant night. In this poem the poetess says that, ‘When my…

  • प्रेम माझे – MY LOVE

    प्रेम माझे फूल आहे; पारदर्शी कूळ आहे. भाकरीचा चंद्र भाजे, पेटलेली चूल आहे. बहरणाऱ्या वृक्षवल्ली; बी-बियाणे मूळ आहे. भावनेची नेत्रभाषा; नियम आहे रूल आहे. घाव घाली जे मुळावर; शस्त्र कसले टूल आहे. प्रीत-काव्ये चुम्बिणारी; पाकळ्यांची झूल आहे. मागुनी मी घेतलेला; शब्दवेडा शूळ आहे. सागराचे दो किनारे; जोडणारा पूल आहे. पौर्णिमेच्या चांदण्यांची; बरसलेली भूल आहे. विरघळे…

  • भावना – EMOTIONS

     मुग्ध निरागस मधुर भावना, कळली नाही कळीस  कारे? निघून गेला शीळ घालुनी, अवखळ चंचल तो वारारे! भावगीत ते कळले नाही, म्हणून झुरते झुळूक आता; गंध प्राशुनी आज तयातिल, बनली आहे ती कवितारे! नकोच होऊ तू परमेश्वर, देवघरातिल पुतळा बनण्या; माझ्यासम तू मानव हो रे, माझ्यासंगे फुलावयारे! पुरे परीक्षा या मातीची, पाणीसुद्धा रंग बदलते; तुझी कसोटी तुला…

  • चिमण-पाखरा – LITTLE BIRD

    थांब जरा तू चिमण पाखरा या चाफ्याच्या झाडाखाली विशाल घरटे जरी तुझे रे आकाशाच्या झाडाखाली हे पाणी अन हा वारा ना कुण्या एकट्यासाठी वाहे भामेपरि मग उदास का तू प्राजक्ताच्या झाडाखाली प्राशुन घे तू गंध फुलांचे मुग्ध निरागस हसणे त्यांचे मातीसम मग गंधवती तू या प्रेमाच्या झाडाखाली तुझ्या पाकळ्या दिसती लोभस स्पर्श एकदा करू काय…