सुनेत्रा नकाते

Category: marathi kavya

  • जगून घे – JAGUN GHE (LIVE IN THE PRESENT)

        Jase tula jagayache This ghazal urges us to enjoy everything that we get from life. Everything that exists in nature has its own natural beauty. We must forget bad and sad things from our past life. We should remember only the happy past and live in the present. गझल-पूर्वप्रसिद्धी-दै.लोकमत, मंथन पुरवणी,२६ जून २००५ गझलसंग्रह-दिडदा दिडदा…

  • कोण तू – KON TU (WHO ARE YOU)

    In this ghazal, our inner voice tells us to sing a song. When we sing by heart our inner voice takes a form of ghazal. In this ghazal it is explained how our mind sings, dances, and writes poems when we listen to our inner voice. कोण तू कोठून येशी पाय हलके वाजले गा सखे तू…

  • गुलाब ताजे – GULAB TAJE (FRESH ROSES)

    .In this Ghazal the poetess tells her mind to speak openly. गुलाब ताजे सतार वाजे मनात कोणी सुरेल गाजे बोल खुलोनी हसतिल राजे मौन तुझे हे तुलाच साजे फुले मोगरा दरवळ भाजे बरस सुनेत्रा धारा लाजे

  • केवळ आत्मा शरण्य आहे – KEVAL AATMAA SHARANYA AAHE (GOD LIVES IN OUR OWN HEART)

    God lives in our own Heart. मात-पित्यांना नमन करावे गुरु म्हणोनी चरण पुजावे प्रेमच देते श्वास जगाया त्या प्रेमाने धरण भरावे प्रेमामध्ये  कशास संशय आशंकेचे हरण करावे देव न लपतो हृदयी वसतो सदा मानसी स्मरण असावे कमलावरल्या दवबिंदूसम वाणी म्हणजे सुमन असावे केवळ आत्मा शरण्य आहे दुजापुढे का शरण असावे

  • वसा – VASAA (RULE TAKEN BY OUR OWN DESIRE)

    Vasaa means Rule taken by our own desire to become happy and satisfied. ओठांवरले तव ओठांचे ठसे कसे लपवू डोळ्यांमधुनी दिले घेतले पिसे कसे लपवू हृदयी उसळे नाव तुझे अन कंप सुटे श्वासा काळजातल्या हरिणी आणिक ससे कसे लपवू जरी कुशल मी बुडविण्यात बघ लोचनात प्रीती देहावरच्या रोमांचांना कसे कसे लपवू करवंदी डोळ्यांच्या खिडक्या जांभुळ…

  • संवाद – SANVAD (CONVERSATION)

    साद मी राध मी नाचरा नाद मी गझलेस दाद मी जिंक तू बाद मी संवाद वाद मी

  • रोखलेस जरि श्वासाला – ROKHLES JARI SHVASALA ( IF YOU HOLD BREATHE)

    पूर्व प्रसिद्धी-साहित्य-लोभस दिवाळी २००७ रोखलेस जरि श्वासाला कसे डांबशिल हृदयाला बोलायाचे खूप जरी कसे समजवू मौनाला नको थोपवू प्रवाह तू सोड आगळ्या हट्टाला फक्त हवा जर उदो उदो पगार दे मग भाटाला धर्म सांगतो सर्वांना पंथ न कुठला प्रेमाला कक्षेमध्ये  नको फिरू झुगारून दे मार्गाला