-
नीर झरा – NEER ZARAA (STREAM OF WATER)
गगन चुंबण्या उभ्या खड्या तुझ्याच अधरांवरुन कड्या मस्त नाचतो घेत उड्या खळखळ वाजत भरे घड्या घालत भूवर पायघड्या नीर झरा ग नीर झरा… जळी तरूंचे सांगाडे बाजुस शिंदीची झाडे त्यावर मेघांचे वाडे वीज कडाडुन ते पाडे ढगातून कोणा धाडे नीर झऱ्यास नीर झऱ्यास … कधी करितसे शांत जला बिंब दावण्या गवतफुला उडवुन अंगावर पाणी तृणपात्यांना…
-
बोलले मी – BOLALE MEE (WHEN I SPEAK..)
This verse is about expressing yourself. The poetess has made beautiful use of personification where she speaks with the breeze that flows around. Humans avoid expressing themselves as much as the breeze, lightning and other natural elements are willing to express themselves. When the sky gets choked up by clouds, the lightning comes to the…
-
गूगल अस्सल शोधक इंजिन – GOOGLE GENUINE SEARCH ENGINE
जाति : हरिभगिनी आंतरजाली बहरुन आली सुरभित अक्षरसृष्टी रखाडीतल्या ठिणग्या फुलवी निसर्गसुंदर सृष्टी नाकारे पंथाचा चष्मा गटातटाचा नारा तिला डांबण्या ब्रह्मांडी या नाही कुठला कारा पटते ते ती लिहिणारी नोकर ना पण सरकारी अढळ ध्रुव पण दरबारी नकाच लागू तिचिया नादी असाल जर का भ्रष्टी रखाडीतल्या ठिणग्या फुलवी निसर्गसुंदर सृष्टी अंधरुढींना डोक्यामध्ये कधी न देते…
-
फुलपाखरू – FULPAKHARU (BUTTERFLY)
कोमल कुसुमांवरी रंगल्या उडते फुलपाखरू भृंगासम गुणगुणते गाणे चंचल मनपाखरू मधमाश्या मधुसंचय करिती बांधुन पोळे छान लोट सुवासिक वाऱ्यावरती धुंद केतकी रान आंबेराईवरून येते लहर सुगंध भरली काटेरी कुंपणावरीही रातराणी फुलली नीर व्हावया शीतल सुरभित वाळा माठातळी बंद पाकळ्यांमध्ये जपते परिमल चाफेकळी ग्रीष्माची चाहूल झळाळी मोद उधळते मनी कवीमनाच्या पऱ्या बसंती झुलताती अंगणी असा उन्हाळा…
-
चिद्घनचपला – CHIDDGHAN CHAPALAA (THE FLASH OF ABSOLUTE AWARENESS)
जाति : झपूर्झा हावभाव रे आवडले हास्य तापले सुंभ जळाले कातळकाया पाझरली पीळ सुटोनी कळ तुटली कातळातुनी वर आली भरून प्याला सांडू लागला काय जाहले सांग बरे निर्जरा ! कर्मनिर्जरा ! बाह्यरुपाला जे भुलले ते पाघळले ते काजळले शिकविण्यास त्या अंधांना घालित बसले कोड्याला खिळे ठोकुनी झाडाला ते झाड अडे कोड्यात पडे आग लाविता खाक…
-
घाबरू कशाला – SUNEET (SONNET)
घाबरू कशाला काळास म्हणते लेखणी कापे कडे राहुनी काळासवे लंबकापरी आंदोले मागे पुढे पाहता ती मान वेळावुनी मागे थबकतो काळही मुग्ध होतो पाहून कृष्ण तिचिया अधरी ग बासरी लेखणीच शिकवते नवी भाषा खुल्या वर्तमानाला आणते भानावरी भूतकाळास फोडते भविष्याला आजमावे शक्ती अणुकणांतील ना राहते गाफील चौफेर फिरे दाही दिशात पण हातात नाही ढाल घुसमटता ऊर…