सुनेत्रा नकाते

टोक गाठुनी आलो आम्ही पारसनाथाचे टोक गाठुनी झालो आम्ही पारसनाथाचे भक्त पातले सम्मेदावर घागर घेवोनी टोक गाठुनी न्हालो आम्ही पारसनाथाचे रंग उधळुनी संधीकाली सूर्यकिरण हसता गंध चंदनी प्यालो आम्ही पारसनाथाचे वस्त्र किरमिजी रंगबिरंगी घेउन मेघांचे टोक गाठुनी ल्यालो आम्ही पारसनाथाचे पायताण पायात नसूनी चढलो भरभर वर टोक गाठुनी आलो आम्ही पारसनाथाचे गझल – अक्षरगण वृत्त…

गझल कामठ्यात तीर एक लावतोय आज भेदण्यास लक्ष्य वीर एक ठाकतोय आज एक दोन तीन चार आत्मरूप जाहलेत उधळण्या फुले अबीर एक पाततोय आज ध्यास त्यांस गझलचाच मुक्त तिज करावयास तळपत्या उन्हात पीर एक तापतोय आज चौकटीत ठाकठोक करुन मूर्त बसवलीय चौकटीस त्या जुनाट मीर पाडतोय आज घाट वळणदार गर्द भोवती कडे विशाल गाठण्यास शिखर…

नाव का मी सुनेत्रा तुझे आठवावे गाव का मी सुनेत्रा तुझे आठवावे आरशाने तुझ्या त्या मला रूप दिधले भाव का मी सुनेत्रा तुझे आठवावे जाहल्या एवढया गोड जखमा सुगंधी घाव का मी सुनेत्रा तुझे आठवावे संत होते तुझ्या अंतरी भेटलेले साव का मी सुनेत्रा तुझे आठवावे वेड होते मला जिंकण्याचे मलाही डाव का मी सुनेत्रा…

तरही गझल गझलेची पहिली ओळ गझलकार इलाही जमादार यांची. तसा कुणाच्या चौकटीत तो बसला नाही तरी कुणाला अंगणातही दिसला नाही फुलाफुलांची अंगणातली रांगोळी ही तिला जपाया पावसातही फसला नाही हवेहवेसे रंग फासुनी भिजवुन मजला कधीच माझ्या चौकटीत तो घुसला नाही जरी नव्याने चौकटीतल्या विश्वी रमले तरी कधीही मूक होऊनी रुसला नाही कसे हसावे हेच शिकविले…