सुनेत्रा नकाते

कधी लिहावे एकच गाणे कधि पाडावा पाऊस त्यांचा धारांतिल वेचुनिया गारा उतरवुया हातांचा पारा चेहऱ्यावर तळव्यांना फ़िरवुन गुलकंदी गालांना खुलवुन झरता अश्रू झरझर गाली शाल पांघरुन पाठीवरती फूलपाखरी पाखर घालू

आज अचानक आवडता मज दिसला डस्टर शोधत असता मोबाईलचा दडला चार्जर सदैव तत्पर धूळ पुसाया डस्टर माझा धावुन येतो पिळे पिळाया ड्रायर माझा डस्टर चार्जर ड्रायर तत्पर काम कराया असुन साधने श्रमते अजुनी घाम गळाया कुशल दर्जी जरि झगे उसवुनी अल्टर करते शुभ्र झग्याचे कृष्ण मळवुनी अस्तर करते शाळेतच डांबाया तस्कर जाळे लाविन सही कराया…

जळात मी मन मंदिर माझे रेखांकित केले लहरींवरती तरंगणारे उभे शिल्प केले शांत पीत जल लाटांवरती हरित नील धरती पंच शिखरयुत राउळातल्या घंटा झांजरती अवती भवतीचे मोक्षार्थी नर नारी सुंदर नीर नदीचे संथ वाहते त्यात झुले अंबर देउळ की हे जहाज अपुले शिखर कळस हृदया तीर्थंकर चोवीस शिरोमणि बेल पळस हृदया