सुनेत्रा नकाते

कसं लिहू काय लिहू म्हणता म्हणता लिहिती झाले प्याला दिला साकीने जो पोटामध्ये रिचवित गेले बरळत सुटले वाचत सुटले रडत हसत लिहित सुटले गझलांवरती गझलांचे मी सुंदर इमले रचत गेले रंगून गेले माझे इमले गगन अवघे चुंबीत गेले प्रेमिकांना अचंबीत करून स्वतःमध्ये रंगून गेले चुंबन कोणा  वंदनीय कोणाकोणाला  पूजनीय कोणा अगदी तिरस्करणीय! पण मन म्हणते…

अनवट कोडे नकोस घालू ऐक उखाणे हे माझे ऐकशील तर सुटेल कोडे गाशील गाणे तू माझे माझे माझे म्हणशिल तर ते खरेच होइल तुझेच रे तुझ्यासवे मी गाताना ते म्हणतिल सारे हे अमुचे ऐकत ऐकत गात नाचतिल कैक दिवाणे ते अपुले अनवट कोडे तुझे न माझे खरेच सजणा हे माझे नाव गुंफले ज्यात आपुले ऐक…

कैकवेळा नाव लिहिले खोडलेही कैकदा पण पहाटे साद घाली ध्रुव तारा हासरा मी कधी होते तुझी अन मी कधी माझीचरे गुंतले नावात होते मी तशी साधीचरे नाव असुदे गाव असुदे गुंतलेली वासना आत्मियाशी फक्त जोडे शुद्ध सुंदर भावना मुग्धता प्रेमातली वा धुंद लाटा सागरी स्वर्ग मी हिंडून येते घेत त्या अंगावरी आज मी आहे इथे…