सुनेत्रा नकाते

कविता असुदे वाकडी अथवा सरळ किंवा वेलांटीदार वळणा वळणाची ! तिचं वाकडेपणसुद्धा कधी कधी जपावं ! तिचं सरळपण साधावं तिची मोहक वेलांटीदार वळणे आपणही घ्यावीत… वेलांटीत वाकावं, उकारात उडावं ! काना मात्र्यात टिपावं चिंब भिजलेलं मन ! मग नकळत हसावं विसर्गात अधर  किंचित वक्र करून ! कविता असतेच एक हलकी मोळी गझल वृत्तात बांधल्यास होते…

मीही घडले तीही घडली तोही घडला हाही घडला … आपण घडलो घडले सारे कधी पडताना घडले मीरे दिवसा मोजीत होते तारे ! भिजवून गेले सुगंध वारे अशीही घडले तशीही घडले घडता घडता कधी बिघडले ! हमसून हमसून मीही रडले… पिंजऱ्यातले बंद हुंदके फुटल्यावरती मौक्तिक बनले नक्षत्रांची नव्हती माला नव्हता मृग अन चित्रा स्वाती ! तरीही…

लिहावी सुंदर गझल ! सुंदर कविता, सुंदर कथा, सुंदर समीक्षा ! स्वतःसाठी! कधी दुसऱ्यासाठी ! कधी तिसऱ्यासाठी ! तर कधी सर्वांसाठी ! मोकळ्या मनाने लिहित जाल स्वतःसाठी तर आपोआपच लिहित जाल सर्वांसाठी !

वहीचं पण स्वच्छ सुरेख; आखीव आणि रेखीव ! लिहित असते काहीबाही त्यावर मुक्त! कधी बांधीव! विचार, भावना, बुद्धी यांचं तयार होताच एक अनोखं रसायन हृदयातून झरझर बरसायला लागतात शब्द शब्द ! शब्द उमटत जातात बोटांमधून कागदावर पानावर ! त्याची कधी होते कविता कधी होते कथा कधी गझल कधी ललित ! लिहिता लिहिता काहीबाही सुंदर सुद्धा…

आपणच लिवायचं आपलं नशीब आपणच लिवायचं चांगलं वागायचं ! ते नसतं लिहिलेलं तळहातावर किंवा तळपायावर ! कपाळावर सुद्धा नाही दुसरा कोणी लिहीत आपणच लिहितो आपलं विधिलिखित ! आजच आज लिहा उद्याच उद्या ! दुसरा कोणी बसलाच तुमच नशीब लिहायला तर टाकाकी खोडून मर्दांनो आणि मर्दिनिंनो टाका त्यांनी लिहिलेला कागद फाडून आणि लिहा स्वच्छ हातानं निर्मल…