-
शिदोरी – SHIDOREE
राऊळाची वाट सुंदर नि सोपी कैवल्य चांदणे खिरे घनातून घाटातून वाट चढत जाऊया डोंगरी निर्झर खळाळे बागडे पुण्याची शिदोरी सोडून वाटून खाऊ घास घास आनंदाने ओंजळीने पाणी पिऊन तहान भागेल खरेच चला पुढे जाऊ राऊळ दिसले हात जोडले मी कळस झळाळे सूर्य किरणात चंद्रकोर बीज गगनात आली अंतरी शुद्धात्मा जिनदेव माझा राऊळी गाभारा घंटेचा निनाद…
-
व्यंजन – VYANJAN
व्यंजन “च” ना भरीचे हे पण खरेच रे परिपूर्ण अर्थवाही नच ठेच टेचरे सावज शिकार पारध शब्दांस जोडुनी मी ताणले धनुष्या बाणात खेच रे नाहीस तू जनावर माणूस जाणता खुडतोस का कळ्यांना पुष्पांस वेच रे बोटातल्या कलेचे लालित्य ओळखू ठोकून काय होते पिळण्यास पेच रे अर्था अनर्थ म्हणती कोंडून भावना चैतन्यदा “सुनेत्रा” पाडा चरे चरे
-
शेकोटी – SHEKOTI
खळाळणारा बघत रसमयी धवल सांडवा भाळू कशाला तरल धुक्याच्या मलमलीतून रंग पारवा माळू कशाला परवडणारी चैन सुगंधी दरवळणारी फुले वेलीवर शुभ्र कुंतली अत्तर दर्दी धूप ताटवा जाळू कशाला जीव लावण्या जीवांवरती कुत्रे मांजर पक्षी पारवे श्रावण बीवण अश्विन कार्तिक पर्व भादवा पाळू कशाला पहाटवारा पहाट चुंबन टोक गाठता जाणिव नेणीव तोच तोच तो गूळ फोडुनी…
-
पर्दाफाश – PARDAFASH
तांब्याभांडे घासूनीया धारेखाली ते खंगाळ लिंबूमीठाने तैसेची स्नानासाठी हे घंगाळ शेवंती पुफ्फे गुंफूनी अंबाड्याला फांती माळ दो दो पिंडांना सोसेना खारे गोडे अश्रू ढाळ मेतेताई लोकांच्या त्या राज्याची धानी इंफाळ पुष्पांच्या आधी लावाया नावे रंगांची गंधाळ सांभाळा हो बाबाबाई जीवा जीवांचा संसार कामांधांनी नाही व्हावे भोगूनी बाल्या वंगाळ लंब्याचौड्या गप्पाबाता भक्ती लोभी लोकांच्यात गोष्टी छोट्या…
