सुनेत्रा नकाते

ध्यानात खोल जाता आत्म्यात जिन दिसावा कुसुमांसवे कळ्यांनी पानांस रंग द्यावा झरता झरा उन्हाचा डोळे मिटून प्यावा जग शांत चित्त होता वारा पिऊन घ्यावा निजल्यावरी मनाला झोका हळूच द्यावा स्वप्नात माय येता चाफा फुलून यावा शब्दात तव सुनेत्रा मृदु भाव मी भरावा

दुपार झाली आला कोणी विकावयाला गारेगार दुधी गुलाबी कुल्फी कांडी बनवुन चटपट चारे गार सायकलीवर उन्हात फिरुनी थकून होता घामेघूम गच्च ढगांची नभात दाटी सुटले अवचित वारे गार गरगरणाऱ्या वावटळीवर मजेत पाचोळा उडतोय ऊन बैसले झाडाखाली पक्ष्या गाणे गा रे गार मेघ कशाला गडगड करती .. वीज कडाडत दळते काय अता न असले प्रश्न तपविती…