शिशिराच्या पाचोळ्यातिल मज अक्षर अक्षर हाक मारते निरोप घेण्या वाज वाजते वसंत वाऱ्यावरती झुलते पीत पोपटी मृदु पर्णांकुर पाहुन सृष्टी हात जोडते किरण कोवळे चराचरावर मोद सांडता हृदय डोलते … पानांच्या जाळीतुन उतरे ऊन खोडकर हळदी तरुतळ मृदा तळीची उडत राहते वारा चंचल ऊन न चंचल गतकाळाच्या आठवणीतिल पिसे लहरती वाऱ्यावरती संधिकाल की उषाकाल हा…

बोलायाचे लिहावयाचे मुहूर्त ठरवे कोणी पोळी भाजी सुद्धा भरवे चमच्याने कोणी नजर सांगते नकोच चमचा अधर घट्ट मिटले उघड पाकळ्या सोड मौन तू अता तरी गझले

इडली डोसा खमंग आप्पे अथवा सुरळी वड्या नको दाखवुस लालुच असली उघड आतल्या कड्या मनीमाऊला चीज हवे रे तेही ताजे ताजे नकोच उंदिर सोडच त्याला पीसी च्या मागे