भाव उसन्या भूमिकेचे लोचनी पाळू नको कागदी जर वेदना तव कुंतली माळू नको कवळ झंझावात जलदा गिरिमुखावर वर्षण्या शब्द प्रक्षाळून घे पण भाव प्रक्षाळू नको परसदारी फुलव कर्दळ केळ कोर्फड मोगरा सांडपाण्यावर घराच्या गझल खंगाळू नको गोवऱ्या वा शेणकूटे शब्द कुठलाही असो शेण थापूनी करांनी घामबिम गाळू नको मी “सुनेत्रा” सहज सुंदर गात मक्ता गुंफते…

कोण धुतल्या तांदळासम न्याय करण्या  ये पुढेबघ मुनी जैनी दिगंबर पाय धरण्या ये पुढे गायराने ओरबाडून खावया मलिदा पुरावासरासह सोडली तू गाय चरण्या  ये पुढे आगमे पिंछी कमंडल साधने अन साधनानयन झरले वचन झरले काय झरण्या  ये पुढे सांडलेल्या भावनांना ठेव पात्री तपवुनीआसवांवर साठलेली साय धरण्या  ये पुढे जोड अंतर भाव जोडुन अंतराशी बोलण्यामी सुनेत्रा…

रंगले रंगात तम हे रंग कुठला ओळखावानाव जल्लादास कुठले कोणता आधार द्यावा गर्व तुजला हा कशाने वाद अजुनी चालला रेगर्व म्हण वा स्वत्व त्याला भाव सच्चा पारखावा काल दोहे आज ओवी गझल परवा आत्मधर्मीन्याय करण्या ठेव अंतर फक्त साक्षी भाव घ्यावा हक्क माझा मीच घेते मस्त मक्ता वृत्त खाशीमी कशाला माझियावर वार करण्या गर्व प्यावा…