काल मी लिहिलेच नाही वासरीत काही विसरले करण्यास नोंदी डायरीत काही पसरले कडधान्य देण्या ऊन छान वारा पाखरे आलीत टिपण्या ओसरीत काही कोसळे पाऊस धो धो अंगणात दोरी घातले सुकण्यास कपडे गॅलरीत काही आज मी गाऊन भरते ओंजळीत गाणे शोधुनी हुंकार अडले पावरीत काही माझिया ओठात येता बहर गालगागा कागदावर उतर गझले सावरीत काही

तरही गझल गझलेची पहिली ओळ कवी राज पठाण यांची साऱ्याच नाटकांचा होणार अंत आहे कोणी न पोर येथे कोणी न संत आहे देऊळ भंगलेले वेदीवरी न मूर्ती तेथे भुजंग ज्याची कीर्ती दिगंत आहे आत्माच बँक माझी येथे कळ्या सुगंधी होतात शब्द यांचे संख्या अनंत आहे वाऱ्यास नाचऱ्या मी हृदयात कोंडल्यावर हुंकारतो असा तो जैसा सुमंत…

चषकात ओतलेले रंगीत पेय आहे दारू नका म्हणू तिज हा शब्द हेय आहे वाईन रंग दिसतो पण ही सुरा नव्हे हो आनंदकंद रमणी मम गझल गेय आहे कर्मे करून जगणे घडणे तुझ्याच हाती करशील कर्म त्याचे तुजलाच श्रेय आहे नावावरून पारख करणे कधी न बरवे कोणास तो गणाधिश कोणा अमेय आहे आत्म्यात देव वसतो नावास…

जाणिवेने नेणिवेचे हात हाती घेतले रे इंद्रधनुचे पंख झुलते सात हाती घेतले रे रंग ता ना पि हि नि पा जा बुडविताना सागराने भावना उधळून घन उत्पात हाती घेतले रे लोभ टाळुन पारध्याने शर गझाला झेलल्यावर नयन बाणांचे कुरंगी घात हाती घेतले रे चंचलेने उधळल्यावर अक्षरी धन मेघनेतुन ओंजळी भरभरुन ते मी गात हाती घेतले…

विमान हे खरेच दिव्य तू बसून त्यात ये ललाल लाल लाल लाल लाल लाल गात ये तुझाच देश धर्म वाट पाहतो तुझी इथे निवांत छान मास मार्गशीर्ष कार्तिकात ये तुझ्यावरी रचावयास प्रेमगीत ते उभे लपेट शाल दोरवा पहाट गारव्यात ये स्वरात सात चांदण्यात रंगवून सत्य तू मजेत वाजवीत शीळ कौतुकात न्हात ये उनाड ऊन कोवळे…

ज्या गुलाबी वादळाचे नाव ओखी त्या नबाबी वादळाचे नाव ओखी प्रश्न झेलत उत्तरांसव गरजणाऱ्या धबधबाबी वादळाचे नाव ओखी चिंब साकीला कराया धडकते जे त्या शराबी वादळाचे नाव ओखी घुसळुनी मृदगंध हृदयी झिंगणाऱ्या मम् शबाबी वादळाचे नाव ओखी सागरी लाटांपुढे जे ना झुके रे त्या रुबाबी वादळाचे नाव ओखी गझल अक्षरगण वृत्त गालगागा/४ वेळा