मिसळ मिसळ तू मिसळ भावना पुदगल शब्दांमधे भरत भरत तू अर्थ नेमके अनवट शब्दांमधे घुसळ घुसळ तू साय दह्यातिल लोणी काढायास तूप कढवुनी ओत त्यास तू कडवट शब्दांमधे फुलव फुलव तू फुलव मनाला येण्या खुदकन हसू हनुवटीवरची खळी रुतुदे अडमुठ शब्दांमधे उडव उडव तू घरभर चेंडू मनात टप्पे मोज मनातले तेवढेच टप्पे उतरव शब्दांमधे भरव…

होईलच स्थित्यंतर आता गोळा केले कंकर आता नकोच काढू अत्तर आता फूल जाहले पत्थर आता म्हणता बुळ्ळ्या मंतर आता यमी कापते थरथर आता कर तू उघडे अंतर आता त्याविन ना गत्यंतर आता फोड मुठीने फत्तर आता उपाय सुचतिल सत्तर आता पत्थरात का देव राहतो प्रश्न नको दे उत्तर आता नहीच रे मै स्वरुपसुंदरी कुरुपच म्हण…

कधी कधी मी माझी आई कधी कधी चित्रातिल दादा कधी खोडकर कृष्ण कन्हैया कधी कधी मी गोरी राधा घननीळाच्या अधरांवरची जशी बासरी स्वरुप सुंदरी तशीच मीही मुग्ध कुमारी प्रिय गझलेतिल रदीफ साधा फिरव अशी जादूची कांडी स्वर अन व्यंजन सजीव व्हावे शब्द असूदे पूर्ण रूप वा किंचित अधुरा अर्धा आधा गझल बोलते मात्रांमधुनी सहज तरीही…

कर्माला नूतन रोखू तू बोट सखीचे धरना आत्माच तुझा हा सुंदर आत्म्यात मला तू बघना करवंदी डोळ्यांमधले बघ काजळ उतरे गाली मिटलेल्या पापण काठी येऊन प्रियतमा निजना काठावर मौन तळ्याच्या जललहरी नाचत येती पाण्यात चांदणे झरते गझलेवर कविता करना हृदयाच्या खोल तळाशी तव दिसते हसरी प्रतिमा तू झुळुक सुगंधी बनुनी अतातरी झुळझुळना रिमझिमत्या आठवणींचा पाऊस…

तपकिरवाली एक मावशी भाव खायची जरी आळशी इरसाल नि ती चालू इतुकी खवट खोबरे देय लापशी पुरती उडवे झोप शिंकुनी मधुर हसूनी मुग्ध षोडशी शिष्य तिचा जणु पुनव चांदणे कशास गुरुजी त्यास चाळशी वीज चपलिनी नजर ‘सुनेत्रा’ तिच्यातुनी तू नीर गाळशी

ती मद्रासी सुबक ठेंगणी तो बंगाली बावरा वय सोळाचा कवी मनाचा जरी बोलका लाजरा काजळ नेत्री गजरा लागे रोज रोज मज साजणा एरंडाचे झाड आणखी लावु अंगणी मोगरा हातामध्ये चुडा चमकतो हसते बाला गोजिरी हळद खेळुनी गझलेमधली किती उजळला चेहरा जिन्यावरूनी डौलामध्ये चालत जाई सुंदरा दुरून कोणी रसिक पाहती म्हणते त्यांना सावरा काळ्या केसांचा अंबाडा…