लौकिकात मज जगावयाचे भाव भावनांसाठी विनयाने मज झुकावयाचे भाव भावनांसाठी बालक होउन मी मी करुनी भांड भांडण्यासाठी अभिमानाने फुलावयाचे भाव भावनांसाठी सम्यक्त्वाची अंगे अगणित असतिल शास्त्रामध्ये वात्सल्याने भिजावयाचे भाव भावनांसाठी कशास संसाराची भीती अन अभिलाषेचीही चिंब त्यात मज नहावयाचे भाव भावनांसाठी अभिनय करता करता उतरव मार्दव अंतर्यामी उतरवुनी मद बुडावयाचे भाव भावनांसाठी मात्रावृत्त (१६+१२=२८मात्रा)

होईलच स्थित्यंतर आता गोळा केले कंकर आता नकोच काढू अत्तर आता फूल जाहले पत्थर आता म्हणता बुळ्ळ्या मंतर आता यमी कापते थरथर आता कर तू उघडे अंतर आता त्याविन ना गत्यंतर आता फोड मुठीने फत्तर आता उपाय सुचतिल सत्तर आता पत्थरात का देव राहतो प्रश्न नको दे उत्तर आता नहीच रे मै स्वरुपसुंदरी कुरुपच म्हण…

कधी कधी मी माझी आई कधी कधी चित्रातिल दादा कधी खोडकर कृष्ण कन्हैया कधी कधी मी गोरी राधा घननीळाच्या अधरांवरची जशी बासरी स्वरुप सुंदरी तशीच मीही मुग्ध कुमारी प्रिय गझलेतिल रदीफ साधा फिरव अशी जादूची कांडी स्वर अन व्यंजन सजीव व्हावे शब्द असूदे पूर्ण रूप वा किंचित अधुरा अर्धा आधा गझल बोलते मात्रांमधुनी सहज तरीही…

कर्माला नूतन रोखू तू बोट सखीचे धरना आत्माच तुझा हा सुंदर आत्म्यात मला तू बघना करवंदी डोळ्यांमधले बघ काजळ उतरे गाली मिटलेल्या पापण काठी येऊन प्रियतमा निजना काठावर मौन तळ्याच्या जललहरी नाचत येती पाण्यात चांदणे झरते गझलेवर कविता करना हृदयाच्या खोल तळाशी तव दिसते हसरी प्रतिमा तू झुळुक सुगंधी बनुनी अतातरी झुळझुळना रिमझिमत्या आठवणींचा पाऊस…