सुनेत्रा नकाते

Tag: Marathi Ghazal

  • धन्य हे – DHANYA HE

    In this poem, which is basically a ‘muktak’ in the form of ‘charoli’, the poetess explains us the importance of true ‘Guru’ in our life. धन्य हे सारे गुरू साधे पूज्य ते कृष्णासही राधे रम्य बघ जोडेल प्रेमाला सख्यची बाधा खुळी बाधे

  • आवर सावर – AAVAR SAAVAR

    Some critical problemsin our society are discussed in this ghazal. आवर सावर खुळ्या वासना, नाच बास हा नंगा आता; मुनी मनातिल हंसासंगे, व्यर्थ कशाला पंगा आता! नको पोखरू मुदुल भावना, स्वतःच बनुनी भुंगा आता; टाक पावले पुरे जाहला, पाळण्यातला दंगा आता! घोडागाडी घुंगुरवाळे बाळ मनाचे बाळ चोचले; किती पुरवशिल घालायला, अंगणात या पिंगा आता! स्वच्छ…

  • सांजरंग – SAANJ-RANG

    This Ghazal is written in twelve(12) matras. रंग रूप आस दाम देह करी फक्त काम उन्हामधे तापताच अग्नितून गळे घाम कृष्ण जरी कान पिळी जिभेवरी खुले साम यज्ञयाग घरी करा अंतरात जपा राम कलावंत जिंकताच उंच उंच हात वाम ठाक ठोक हृदयाची चौकटीत धूम धाम प्रेम अता फुलेलहो रहा फक्त तुम्ही ठाम माय माझी रेखिते…

  • सुंदरी – SUNDAREE

    In this muktak the poetess says, ‘A beautiful woman knows her own beauty. She doesn’t need any mirror to know the power of her beauty.’ मी कशाला पाणियात पाहू गं चोरुनीया आरशास फोडू गं सुंदरी ही जाणते गं आत्म्यास देह चारू डौलदार तारू गं

  • खुळा शोक – KHULAA SHOK

    खुळा शोक धो धो रडू लागला तळीचा फुपाटा उडू लागला बघा झेप घेती नभी पाखरे कुणी उंबऱ्याशी अडू लागला कशाने फुलावा अहंकार हा उन्हाने फुलोरा झडू लागला जरी एक आंबा असे नासका फळांचा ढिगारा सडू लागला किनाऱ्यास होडी तिथे लागता पुराने किनारा बुडू लागला जरी सत्य आहे तुझे बोलणे तरी डोस त्यांना कडू लागला निघाल्या…

  • मौन सोड तू – MOUN SOD TOO

    मौन सोड तू, फक्त एकदा; करावया मज, रिक्त एकदा. होउन पुन्हा, तप्त एकदा; जिंक मुला तू, तख्त एकदा सैर कराया आभाळाची; व्हावे म्हणते, गुप्त एकदा. लढावयाची, ना भीती मज; पुन्हा सांडते, रक्त एकदा. नेत्रांमधुनी, हृदयी ये तू; होइन पुन्हा, भक्त एकदा.  

  • नवी शिकार – NAVEE SHIKAAR

    In this Ghazal the poetess says, If you become open minded you will be able to solve biggest problems in your life. उघड झरोके, कवाड दार! सहज सागरा, करशिल पार! दो नयनांची, पाहुन धार! हृदय जाहले, पुरते  गार! क्षणाक्षणाला, नवी शिकार! तीर म्हणूकी, तुज तलवार! का थरथरतो, माझा श्वास? गझल असावी, त्यावर स्वार! येशिल का…