Tag: MARATHI POETRY

  • सैनिक – soldier

    डबे जरी तव कैक नवे इंजिन माझे ऐक नवे अधर्म तू तर डोंबारी करण्या संसारी वारी फेकशील जर माळ्याला चिटकुन बसशिल टाळ्याला येतिल सैनिक जाळाया जाळुन कचरा गाळाया मूषक फाडे जाळ्यांना निमित्त ठरण्या टाळ्यांना किती किती तुज समजाऊ तुझिया शब्दांना खाऊ छक्के चौके फटकाऊ नौकारांना मटकाऊ मांजर माझी सुंदर रे कर ले उसको अंदर रे…

  • गुलाबझारी – Rose water sprinkler

    जलौघवेगा धबाबणारी धरेवरी या जलौघवेगा नभास भारी धरेवरी या मिळावयाला जिवास मुक्ती जळी समुद्री जलौघवेगा करेल वारी धरेवरी या खळाळणाऱ्या रुपात सुंदर सदैव वाहे जलौघवेगा सुडौल नारी धरेवरी या झळाळणाऱ्या तळ्यात कमळे फुलावयाला जलौघवेगा गुलाबझारी धरेवरी या विडे बनविण्या लवंग खुपसुन खरी सुकन्या जलौघवेगा कुटे सुपारी धरेवरी या गझल- अक्षरगण वृत्त (मात्रा २४) लगावली –…

  • करतळ – palm

    पाचोळा अन हिरवळ भूवर आठवणींचा दरवळ भूवर तव पदराची सळसळ भूवर कुणा वाटते मृगजळ भूवर किणकिणणारी कांच कंकणे जणू झऱ्याची खळखळ भूवर मृणाल कैसी फसेल चिखली उमटव उमटव करतळ भूवर नाच ‘सुनेत्रा’ जलदांमधुनी झरण्या मौक्तिक घळघळ भूवर गझल मात्रावृत्त – १६ मात्रा

  • नाकी नऊ – extreme trouble

    माझे मन माझे तन जपे आठवांचे क्षण वारियाने हलतात जणू दाटलेले घन जसे फांदीवर पुष्प तसे मुक्त माझे मन शीळ घालतोय वात शहारते सारे बन सुगंधीत रान मस्त मातीचाया कणकण नाकी नऊ आणेन सोड तुझा मूढे…पण आत्मरुप संपदेचे सुनेत्रात सारे धन गझल मात्रावृत्त – १२ मात्रा

  • मोजमाप – measurement

    गान हृदयीचे वा देहाचे ते गाणे असते इंद्रियांच्या शक्तीचे ते मोजमाप असते अपुले अपुले गाणे सुंदर आपण गावे द्यावे गाता गाता जगत अलौकिक दिपवुन टाकावे कधी न करावी चोरी आपण दुसऱ्यांच्या पैशांची स्वकष्टाने धन कमवावे मिळेल सुख शांती वंशवेल वाढण्या आपुली कुटुंब जपणे धर्म देशाचे स्वातंत्र्य टिकविण्या अभिव्यक्ती धर्म

  • पिशाच – boggard

    टोणा करणी करती भोंदू व्यंतर योनी मिळावया नर पशु पक्षी बळी देउनी पिशाच टोणी मिळावया तृतीय पंथी हिजडे हिजड्या फिरती दारी जगण्याला त्यांनाही दे मार्ग तपस्या शीतल लोणी मिळावया शुचिता हृदयी वाढत जाता संयम येतो कृतीमधे सत्य प्रकटते रत्नत्रय रत्नांची गोणी मिळावया आर्जव मार्दव ब्रम्हचर्य अन अकिंचन्य युत धर्म क्षमा पालन करती जीव एकटे प्रियतम…

  • लगाम – rein

    गझल लिहावी की कविता मी प्रश्न मला ना पडे अताशा लिहीत जाता स्फुटे मनातिल पाचोळा नच उडे अताशा शांत शांत हृदयातिल पाणी कुणा न दिसती तरंग त्यावर तरी स्तब्ध त्या सलिलावरती जिवंत नाते जडे अताशा संपुन गेले भय उरलेले लगाम काळाचा तव हाती त्यास बांधण्या सज्ज कपारी खुणावती मज कडे अताशा अक्षत अक्षत धुवून सुकवुन…