अस्त्र माझे भेदणारे ढाल आहे उजळलेले लेखणीचे भाल आहे कागदावर नाचताना लेखणीही प्रीत माझी गात देते ताल आहे हे नव्हे रे केस माझे कृष्ण कुरळे ही निशेला तू दिलेली शाल आहे हे नव्हे रे ओठ माझे रंगलेले हा गुलाबाचा गुलाबी गाल आहे हाच रे कागद तुझा तो हरवलेला हळद ओली स्वाक्षरी बघ लाल आहे तू…

आज मतला थरथरे हा बावरा बावरोनी होतसे हा लाजरा नाचताती शेरणी गझलेमधे शेर बब्बर गुरगुरे मग नाचरा हाय मज हा छंद पुन्हा लागला पाठ म्हणते तू विसावा घे जरा काळ वेडा कालचा झाला जुना माझियावर फोडिशी का खापरा पाठ माझी जाहली रे मोकळी जाळता मी शुभ्र नीतळ कापरा काफिया तू मौन आता सोडना बावऱ्या झाल्यात…

तो गुन्हा माझाच होता मी मजेने बोलले ते जरा होतेच वेडे मैत्र त्यांनी टाळले काय मी बोलून गेले वय जरी नादान ना बोलणे बेछूट त्यांचे लाखदा मज बोचले आजही करतेच जखमी ना स्वभावाला दवा कर्मफळ मिळतेच त्याचे पुरवितेना चोचले मज जरी माहीत होते मी कुठे नव्हते उणी प्रीतिच्या गाभ्यात शिरण्या मी तपाने वाळले भयफुला तू…