सुनेत्रा नकाते

Tag: Marathi sahitya

  • अमीर – AMEER (rich)

    मम हृदयी तू भगवंता होना आता स्थीर अंतर्यामी वाहूदे शुद्ध भक्तिचे नीर क्षीरोदधिच्या स्नानाने धवल होउदे धीर तूच औषधी आतारे मिटवाया मम पीर तप करुनी मी ज्ञानार्थी सोडत आहे तीर झेलायाला उभे इथे कषाय त्यागुन वीर चरू म्हणूनी मी अर्पे शब्दफुलांची खीर तीर्थंकर हे नाम तुझे पायाशी तसवीर हस्त जोडुनी ठेवावी घडीव सुंदर चीर पंचइंद्रिये…

  • भीत नाय मी कुणास – BHEET NAAY MEE KUNAAS (“I am not afraid of anyone”)

    सोक्ष मोक्ष लावण्यास भीत नाय मी कुणास पूर्ण सत्य सांगण्यास भीत नाय मी कुणास लोटुनी पुरात नाव लाट पोट फाडण्यास भोवऱ्यास भेदण्यास भीत नाय मी कुणास कुंडल्या बनावटी करून कैक छापतात त्या चुलीत जाळण्यास भीत नाय मी कुणास माझियात मनुज देव हडळ भूत राक्षसीण हे त्रिवार बोलण्यास भीत नाय मी कुणास मंगळात आगडोंब सांगता कुणी…

  • बंड – BAND (rebellion)

    वनराईची नित्य नवी आरास तुझ्यासाठी झरे वल्लरी घेतिल आता श्वास तुझ्यासाठी अधरांचे हे बंड असावे संयम खरा खरा पानांवर बघ दवबिंदुंची रास तुझ्यासाठी मात्रावृत्त(८+८+१०=२६ मात्रा)

  • ‘मी’पण ‘तू’पण – ‘MEE’PAN ‘TOO’PAN ( me too you too)

    मीपण तूपण, उकळत गेले, मी तू मी तू, म्हणता म्हणता… अधरांवरती, गरळ साठले, छी थू छी थू, म्हणता म्हणता… अर्क सुगंधी, कडवट कोको, चहा पातिचा, दुधाळ कॉफी पेय कपातिल, उडून  गेले, पी तू पी तू, म्हणता म्हणता… प्रेम प्रियेचे, कधि न जाणले, फक्त बोचरे शब्द ऐकले हयात सारी, संपुन गेली, ती तू ती तू म्हणता…

  • हलवा – HALAVAA (pudding)

    काटेरी मोहक हलवा नाजुकसे जडाव घडवा गझलेच्या तनुवर सजवा प्रेमाने नाती जुळवा वचनांनी सुंदर हसवा अंगणी झुलावा झुलवा ताटवा फुलांचा फुलवा काव्याचा भरुनी गडवा अंतरे प्रीतिने सजवा डोईवर कळसा चढवा

  • प्रात्यक्षिक – PRATYAKSHIK (practical)

    कुणी कुणावर प्रयोग करिती स्वार्थ साधण्यासाठी स्वार्थातच परमार्थ पाहती टोक गाठण्यासाठी प्रात्यक्षिक हे फक्त असावे जीवाला जपण्या बरे न पिळणे इतुके कोणा भोग भोगण्यासाठी शब्द आंधळे पाडत जाता चरे काळजाला संयम अपुला येतो कामी लेप लावण्यासाठी पाउलवाटा झाल्या दर्शक घाट चढायाला मार्ग बनविती स्पर्धक सारे फक्त धावण्यासाठी बाईपण मम मौन जाहले कुचकट शेऱ्यांनी फक्त एकदा…

  • एकमेका सावरू – EKAMEKA SAVARU (“let’s support each other”)

    बोचरी थंडी हिवाळी शीळ घाली पाखरू वारियाने वस्त्र उडता स्वप्न माझे पांघरू काचता दावे गळ्याला उखडुनी खुंटी तिची माळरानी धाव घेते धुंद अवखळ वासरू दाटते आभाळ जेंव्हा मौन घेते ही धरा वीज येता भेट घ्याया खडक लागे पाझरू पाहण्या उत्सुक असे मी मुग्धतेतिल गोडवा पावसाळी वादळाने तू नकोना बावरू फेक ती काठी ‘सुनेत्रा’ गावयाला मोकळे…