Tag: Marathi sahitya

  • मिजास – MIJAAS (PRIDE)

    होऊ नको कधी तू आता उदास मित्रामाझी दुकानदारी आहे झकास मित्रा मी ना हरायची रे ना अंत मम गझलचामिथ्यात्व अंतरीचे करते खलास आता मी रोख ठोक देते नाही उधार काहीफुलण्यास वाव देते दबल्या मनास मित्रा साचून राहिलेले ओकून टाक झटकनउपसून टाक आतिल पुरती भडास मित्रा लाचार होत नाही पण जाणते स्वधर्मा म्हणुनीच व्हेल मासा माझ्या…

  • फूड – FOOD

    चवदावे रत्न …. सुबक ठेंगणी वय चवदाची गझल देखणी सय चवदाची रत्न रुबाई हे चवदावे बाईपण मम मजला भावे … बटुव्याची खीर…. मी कणिक तिंबुनी गोळा केला बाई … अन हात चोळले हातावरती बाई… पाऊस बरसता बटुव्यांचा झरझरा … कढईत बटुवे भरले मग भरभरा … ठेवुनी चुलीवर केली विचारपूस … साजूक तुपावर परतून ते खरपूस…

  • चिती – CHITEE (PRISM)

    धांगडधिंगा किती पावसा सांग असाका अती पावसा वेड तुला का असे लागले फिरलीका तव मती पावसा झाड वडाचे तुझ्या काननी पाव म्हणे तुज सती पावसा धार खरी कापण्या भिजवण्या घे पवनासम गती पावसा घनफळ बिनफळ तुझे मोजण्या कुठली आणू चिती पावसा

  • जंबुद्वीप – JAMBU DVEEP (INNERMOST OR CENTRALCONTINENT OF THE WORLD)

    जंबुद्वीपामध्ये अपुली भारत भूमी आहे जंबुद्वीपी खंड देश अन वसली कितीक राष्ट्रे गुलजार भारताच्या भूमीवर जगावे जीवास जीव द्यावा हे मागणे असावे.. … असे असावे जगणे आणिक अशी असावी माया लष्करातली सक्त शिस्त अन हा पोलीसी खाक्या हा खाक्या की दहशत आहे कसे कळावे कोणा नसेल सखये दहशत बिहशत हा प्रीतीचा बाणा

  • चुकते अपुले – CHUKATE APULE (GOES WRONG)

    चुकते अपुले… शिकवण्या जादुई काही बघ वेळ अजुनही …गेली नाही काही जो विरह सुगंधी … करून तुजला गेला तव हाक ऐकुनी … वाटेवर बघ अडला … भरता भरता बुडते घागर ,,,भरून वरती येते तरंगते पाण्यावर हलके … तरून वरती येते निवांत जीवनगाणे आता… गाण्यासाठी जगते एक एक क्षण जगून घयावा … जगण्यासाठी तरते … कागदी…

  • खार – KHAAR (SQUIRREL)

    खार उचलते वाटा अपुला स्वतः स्वतः… मजेत खाते खाऊ मिळता स्वतः स्वतः …. खाऊ खाते खारुताई किती आवडीने… शेपूट घेते पाठीवरती किती किती डौलाने… खातानाही रुबाब कितीहा खारुताई तुझा… बिंब दावती तुझ्या मनाचे नयन निरागस जणू आरसे..

  • व्यर्थ नाही – VYARTH NAAHEE (NOT IN VAIN)

    पत्थराला शेंदराने लिंपणे सोड आता देव असले पूजणे व्यर्थ नाही क्षीर नागा पाजणे कारल्याला पाक घालुन मुरवणे नाद केव्हा सोडशिल तू सांग हा चढत जात्या पावलांना ओढणे घालता गुंफून माळा तू गळा वाटते ना ते मला मग लोढणे धावती मागून माझ्या काफिये फार झाले शर्यतीतून धावणे तिंबली ऐसी कणिक मी चेचुनी शस्त्र माझे सज्ज बघ…