सुनेत्रा नकाते

Tag: Rubaaee

  • जंबुद्वीप – JAMBU DVEEP

    जंबुद्वीपामध्ये अपुली भारत भूमी आहे जंबुद्वीपी खंड देश अन वसली कितीक राष्ट्रे गुलजार भारताच्या भूमीवर जगावे जीवास जीव द्यावा हे मागणे असावे.. … असे असावे जगणे आणिक अशी असावी माया लष्करातली सक्त शिस्त अन हा पोलीसी खाक्या हा खाक्या की दहशत आहे कसे कळावे कोणा नसेल सखये दहशत बिहशत हा प्रीतीचा बाणा

  • चुकते अपुले – CHUKATE APULE

    चुकते अपुले… शिकवण्या जादुई काही बघ वेळ अजुनही …गेली नाही काही जो विरह सुगंधी … करून तुजला गेला तव हाक ऐकुनी … वाटेवर बघ अडला … भरता भरता बुडते घागर ,,,भरून वरती येते तरंगते पाण्यावर हलके … तरून वरती येते निवांत जीवनगाणे आता… गाण्यासाठी जगते एक एक क्षण जगून घयावा … जगण्यासाठी तरते … कागदी…

  • शून्य शून्य – SHOONYA SHOONYA

    आत्म्यात बिंब अपुले मी नित्य पाहतेरे आत्म्यात शुद्ध भावे मी सत्य पाहतेरे जिनबिम्ब दर्शनाने मी धन्य धन्य झाले किमया तुझी बघुनी मी शून्य शून्य झाले ….. भरता भरता बुडते घागर भरून वरती येते तरंगते पाण्यावर हलके तरून वरती येते निवांत जीवनगाणे आता गाण्यासाठी जगते एक एक क्षण जगून जगून घ्यावा जगण्यासाठी तरते … एक रुबाई…

  • जैन पारा – JAIN PAARAA

    मुक्तक – पाट्याचा पारा वाट्याला आले, तेच वाटते बाई.. वाटाया मिरच्या, वरवंट्याची घाई.. कंकणे वाजता, किणकिण ठाई ठाई.. पाट्याचा पारा उतरत उतरत जाई.. रुबाई – जैन संस्कृती आत्महितास्तव परहित करुनी गगन चुंबते जैन संस्कृती हृदयामधली प्राकृत बोली अधरी जपते जैन संस्कृती घन मालांतुन उदक वर्षते चिंब भिजविण्या सुकल्या गात्रा उगाळेन चंदन प्रीतीचे सहज जुळाव्या अक्षर…

  • जेली – JELEE

    रांधली स्वतः मी कवठ गुळाची जेली कणकेस भिजवुनी निरांजने दो केली सुकवून तयांना दिवे तेवता दारी थरथरली पर्णे आम्रतरूची सारी

  • मर्गळ – MARGAL

    घरी वावरे रस्त्यावरची वर्दळ जेंव्हा मुकीमुकी परसामध्ये राबत बसते मर्गळ तेंव्हा मुकीमुकी कोरांटीचे कुंपण हिरवे नाजुकसाजुक सान कळ्या आठवते मज सावलीतली कर्दळ केंव्हा मुकीमुकी … गडद निळाई वाकुन बघते हौदामधल्या जळी पेंगुळलेली रातराणी गोकर्णीसम निळी अश्या अवेळी निळ्या घनातुन बरसे जेंव्हा धार जळात उठती थेंबांभवती वलये गोलाकार … अती लघुत्तम कथेस म्हणती अलक बरे अश्या…

  • जगत – JAGAT

    मी गुणगुणते जे गाणे आहे माझे माझ्यातुन उमले ते ते सारे माझे मी माझे माझे म्हणत राहिले जेव्हा पाहिले जगत मी अवती भवती तेव्हा