पंकात वासनेच्या रुतले कधीच नाही कमळातले अली पण डसले कधीच नाही चढवून चिलखताला चिखलात खोल गेले तेथे निवास करणे रुचले कधीच नाही रंगून राजधानी सुकुमार भावनांची व्यापार त्यात करुनी फसले कधीच नाही घोटून अक्षरांना केली अशी करामत ठिणग्या करात फुलल्या विझले कधीच नाही तपवून पाप गेले देऊन पुण्य आले भिजले कृतज्ञ भावे रुसले कधीच नाही…

ठेव गुलदस्त्यात गझला खास काही प्राशुनी बघ चिंब भिजले भास काही लेखणीतून शब्द झरती भाव भरले कागदावर उमटता निःश्वास काही पावले डौलात टाके गझल माझी फरपटे ना रचत जाते न्यास काही ओतल्या मकरंद धारा मास तेरा राहिले बाकी तरी मधुमास काही जिंकला विश्वास माझा दैव हरले जीव जगण्या पुरुन उरले श्वास काही