रंगली मेंदीत भिजुनी गार हिरवी गझल सृष्टी बिल्वरी सोन्यात झळके ताम्र तांबुस धवल सृष्टी लेखणीने मी खणे ती अक्षरांची खाण आहे हरघडी लयलूट करण्या वर्णमाला नवल सृष्टी वाट वळणाची जरी ही पावलांना साथ देते जिनस्तुतीमय काव्य तिरुवल्लूवरांची कुरल सृष्टी गच्च आभाळी कडाडत वीज भेदे जलद भारी कोसळे पाऊस धो धो प्राशुनी जल सजल सृष्टी नीर…

जाण डाव आडनाव गाव कोणते खरे गूढ त्या शिवालयात बाव कोणते खरे संगनमत संगणक न प्रीत शब्द जोडते बेल पर्ण रंग भोर ताव कोणते खरे दगड गुंड पावसात झिंग चिंब शेंदरी वाळती उन्हात पिंड भाव कोणते खरे रे स अर्थ काय रे रुमाल बीज मंत्र हा पुरुष स्त्री कुणी असोत राव कोणते खरे प्रश्न उत्तरातले…

शांत मी खाऊन ठेचा लालची खपवून ठेचा भामट्या त्या ज्योतिषांच्या कुंडल्या काढून ठेचा वाळवूनी जर्द मिरच्या देठ पण मोडून ठेचा ठेच पायांनाच लागे दगड ते शोधून ठेचा पोळले तिखटात तळवे घोटुनी वाटून ठेचा फिरुन वरवंटा गळाला ठेचतो लोळून ठेचा काढल्या खस्ता सुनेत्रा खावया पुरवून ठेचा

माझ्या दुकानी सत्य कळते निर्जरेने घाटात झटकन चाक वळते निर्जरेने वळवीत मी पण शब्द गरगर मार्दवाने भाषा क्षमामय कर्म फळते निर्जरेने आहे करामत हीच माझ्या आर्जवाची तपताच काया विघ्न टळते निर्जरेने जीवास कोणाच्या न धोका पूर्ण खात्री घामास गाळत नीर गळते निर्जरेने गावे फुलांची विविध रंगी चिंब भिजली पुण्यास पाहुन पाप पळते निर्जरेने

हे राजगुरुचे गाव सुद्धा खेड आहे मम गझल बंधन जीव जपण्या थ्रेड आहे असुदेत रे तव कातडीचा रंग काळा पण रंग रक्ताचा तुझ्याही रेड आहे हातात असुदे लेखणी तलवार जणु रे आपण अता दावूच त्यांना आपली ए ग्रेड आहे ब्रम्हांड पुरवी बालकांना माझिया जी अदृश्य शक्तीची सुरक्षा झेड आहे मम मान सुंदर मोरणीची शोभते मज…