धाडस येते हळूहळू हळूहळू असत्य लागे दूर पळू हळूहळू कर्म निर्जरा सहज करू कळेल मग फक्त लागला देह मळू हळूहळू अता फटाके वाजवणे बंद करू लागो त्यांचे बूड जळू हळूहळू चपटी होता तळुन बिळुन पुरी बिरी वाळवून खोबरे तळू हळूहळू श्वान लागता पाठीशी घाबरुनी बावचळुन तो म्हणे वळू हळूहळू

अमूल मूळ कुठले कूळ नवीन नाव भंजन खूळ खा पोळीस मोडुन सूळ बसले शांत चारुन धूळ जल पान करु भरून चूळ वय जाहले का चुळबूळ मी सुनेत्रा मोडे शूळ  

कंठ शंख आवाज पुणेरी नखऱ्याचा नव बाज पुणेरी झणक फणक मिरचीचा ठसका ऐक समुद्री गाज पुणेरी ढोल नगारे लखलाभ तुला वाजविते पखवाज पुणेरी गालांवर रक्तिमा स्वरांकित नयनांनमधली लाज पुणेरी सुकण्ण सळसळते दो बाहू सुनेत्रास सरताज पुणेरी

अक्षर मोती शिम्पल्यातले अक्षर पत्री टपटप झरले जीवांमधले भाव रुजाया पत्रावरती जलद बरसले कितीक पत्रे किती छप्परे दारे भिंती फळे जाहले वनी अंगणी कैक काफिये रदीफ इंजिन त्यास जोडले अलामतीला जपेन म्हणता चिद्घन चपलेचे कर जुळले