सुनेत्रा नकाते

Category: marathi kavya

  • असावी तर अशी – ASAAVEE TAR ASHEE

    In this poem the poetess describes features and qualities of her poem. असावी तर अशी-कविता माझी कशी देह नाचरा मोर डोळे काळेभोर कान कपाचा धरी-किणकिणणारी बशी पुरणपोळीसम गोड आंब्याची जणु फोड भातावरती गरम-साजुक तूप जशी अधरी पावा धरी उडणारी ती परी झोप सुखाची येण्या-मृदू पिसांची उशी

  • काव काव काव रे – KAAV KAAV KAAV RE

    This poem is not only a kid’s poem but also a grown up’s poem beacause the poem describes behaviour of some birds and animals in critical condition. काव काव काव रे नको खाऊ भाव रे मडके भरले पाण्याने पोते भरले दाण्याने आता खरे बोल रे कोल्हेकुई कोल रे चिमणीला दे मोल रे कर्तव्याला तोल रे बांध…

  • सांज रम्य व्हावी – SAANJ RAMY VHAAVEE

    In this poem the poetess explains the importance of words power. शब्द शब्द गाळुन उकळुन ऊन दे नव्याने जळो वासनांचे भारे नेत्रीच्या विजेने वाच ऐक प्राश भाव नको अर्थ काढू कषायांना पचवूनी शुद्ध प्रीत देऊ दिवा धूर ओकणारा नको पेटवाया काजळीची पुटे त्याने चढती काचेला तडागात बिंबातली हसे काव्यबोली भावभोर लोचनातिल सांज रम्य व्हावी

  • पुन्हा पुन्हा अंतरात – PUNHAA PUNHAA ANTARAAT

    In this poem the poetess describes the atmosphere in the spring season. She also describes the state of our mind in that season. पुन्हा पुन्हा अंतरात, नभ डोकावते तळातले तप्त जल, उसळून येते मातकट नीर तरी, लहरींची घाई तळी साठलेली माती, किनाऱ्यास नेई घनघोर युद्ध होई, श्यामल ढगांचे धुवांधार वर्षेसाठी, वीज नाच-नाचे मृण्मयीचे फटकारे, रेखीयती…

  • डौलदार काया – DOULADAAR KAAYAA

    In this poem the poetess says, real heaven is on the Earth. Our emotions are god’s gift. So you should take good care of your emotions. मम मुग्ध भावनांच्या मेघात मी बसोनी का दूर दूर गेले क्षितिजास पार करुनी इमले तिथे किती गं त्या केशरी ढगांचे वेलीस पर्ण पाचू अन गुच्छ माणकांचे अंगणी मस्त झुलवा…

  • कधी वाटे मजला – KADHEE VATE MAJALAA

    In this poem the poetess wants to become showery rain in the month of Shraavan(श्रावण). कधी वाटे मजला व्हावे रिमझिमती श्रावणधारा लिपटून तनावर घ्यावा मनी भरारणारा वारा होऊन टपोरे थेंब घुसळावे मातीत अंग मातीत मिसळुनी जावे हरवून स्वतःतच दंग मग नकळत वरती यावे अंकुर पोपटी व्हावे हातांनी हिरव्या इवल्यारे कवळून उन्हाला घ्यावे मम देहास फुटावे…

  • स्वानंदाचे फूल – SWAANANDAACHE FOOL

    In this poem the poetess urges women to fight for their freedom. She asks them to spread the fragrance of the heart. She appeals to women to discover the happiness that lies within by breaking the shackles of injustice and oppression. In the end, the poetess asks women to take that first step to live…