सुनेत्रा नकाते

तो ना अरिष्टनेमी तो उर्जयंत आहे कोणी न पोर तेथे कोणी न संत आहे उरले मनात काही त्याची न खंत आहे काव्यात पोर बाकी झुंजार पंत आहे तंतूत गुंफलेल्या वाद्यात प्राण फुंके शायर कवीकुळातिल मशहूर तंत आहे देऊळ भंगलेले वेदीवरी न मूर्ती तेथे भुजंग ज्याची कीर्ती दिगंत आहे आत्माच बँक माझी येथे कळ्या सुगंधी होतात…

चषकात ओतलेले रंगीत पेय आहे दारू नका म्हणू तिज हा शब्द हेय आहे वाईन रंग दिसतो पण ही सुरा नव्हे हो आनंदकंद रमणी मम गझल गेय आहे कर्मे करून जगणे घडणे तुझ्याच हाती करशील कर्म त्याचे तुजलाच श्रेय आहे नावावरून पारख करणे कधी न बरवे कोणास तो गणाधिश कोणा अमेय आहे आत्म्यात देव वसतो नावास…