सुनेत्रा नकाते

मृत्यूनेही मान झुकविली ओशाळून नाही सलाम केला वीरत्वाला झाकोळून नाही मृत्यूंजय तो शंभू राजा वंदू त्या आत्म्याला स्मरणी ठेवू गाथा त्याची जगास कळण्याला धर्म देश अन स्वधर्म जपण्या झुंज दिली त्याने फितूर झाले भ्याड तयांना संपविले त्याने धडा शिकविला त्या भ्याडांना कवटाळून मृत्यू आत्मशत्रूला जिंकत गेला अमर्त्य अमुचा शंभू शिवरायाचा अमर पुत्र हा शिवरायासम शूर…

सूर्याच्याही आधी उगवे आत्मसूर्य माझा चित्तामधल्या अंधाराची संपविण्या बाधा साधा माझा सूर्य तप्त पण चंद्रासम शीतल आहे चंद्रही माझा शांत शांत पण सूर्यासम तेजस आहे आत्मचंद्र पूर्वेला उगवे पुनवेच्या रात्री अंधाराला करे सुशोभित लहरुन गात्री गात्री चंद्र सूर्य मम दोन नेत्र हे निश्चय अन व्यवहार दो नेत्रांनी बघत बघत मी करेन हा भव पार तटावरी…