सुनेत्रा नकाते

बावन गज मी टाकित गेले जमीन मोजाया सत्तावन फुट खोल उतरले विहीर खोदाया अक्षर अक्षर नीट पारखुन शब्द उभे केले शब्दांना मग वळव वळवले गझला बांधाया शुद्ध जलाने भिजवित गेले निळीभोर वसने चिंब भावना पुन्हा ठेवल्या उन्हात वाळाया चावुन चोथा करून विषया टोळ पुरे थकले निंदक आता बघा लागले मलाच टाळाया बरे जाहले सुटका झाली…

किती दिसांनी फूल उमलते कलमी रोपावरी मृदुल पाकळ्या तेजस वर्णी चण ही नाजुक जरी कैक कुमारी कोरफडी या भवती तुझिया फुला बाजुस भक्कम आम्रतरू हा डुलतो भक्तापरी भूमीमध्ये गाडुन घेउन अंतर ध्यानामधे रमले आहे उत्सुक उत्सुक गोंडस माइणमरी चिमणपाखरे अंकुर दाणे टिपण्या यावी इथे भिजवाया तनु पंख तयांचे पडोत श्रावणसरी नाव ‘सुनेत्रा’ सार्थ जाहले तुमच्या…