-
स्वानंदाचे फूल – SWAANANDAACHE FOOL
In this poem the poetess urges women to fight for their freedom. She asks them to spread the fragrance of the heart. She appeals to women to discover the happiness that lies within by breaking the shackles of injustice and oppression. In the end, the poetess asks women to take that first step to live…
-
धन्य हे – DHANYA HE
In this poem, which is basically a ‘muktak’ in the form of ‘charoli’, the poetess explains us the importance of true ‘Guru’ in our life. धन्य हे सारे गुरू साधे पूज्य ते कृष्णासही राधे रम्य बघ जोडेल प्रेमाला सख्यची बाधा खुळी बाधे
-
आवर सावर – AAVAR SAAVAR
Some critical problemsin our society are discussed in this ghazal. आवर सावर खुळ्या वासना, नाच बास हा नंगा आता; मुनी मनातिल हंसासंगे, व्यर्थ कशाला पंगा आता! नको पोखरू मुदुल भावना, स्वतःच बनुनी भुंगा आता; टाक पावले पुरे जाहला, पाळण्यातला दंगा आता! घोडागाडी घुंगुरवाळे बाळ मनाचे बाळ चोचले; किती पुरवशिल घालायला, अंगणात या पिंगा आता! स्वच्छ…
-
करवंदी काळ्या जाळ्या – KARAVANDEE KAALYAA JAALYAA
The poem describes the transition from winter to spring. The portrayal of close relation and association between changes taking place in the nature and our mind is one of the highlights of this verse. The title, ‘Karvandee Kaalyaa Jaalyaa’ means a bush of the black-colored fruits called Karvand (Carissa conjesta). करवंदी काळ्या जाळ्या देहास घालिती वीण…
-
दे पत्र सईचे – DE PATR SAEECHE
This is a parody poem (विडंबन) written on the original poem, ‘patraat lihuoo mee kaay tulaa( पत्रात लिहू मी काय तुला?). दे पत्र सईचे खास मला, घे काव्य तयातिल तूच फुला! शुक्र खराकी ध्रुव खरा रे? या भूमीचा खरा सखा रे? कुणास कळली किती धरा रे? प्रश्न घालतो पवन जला! अधरी माझ्या नाव उमलते नेत्रांमध्ये भाव…
-
नळ – NAL
This poem is a parody poem based on the poem ‘Man pisat maze banalere(मन पिसाट माझे बनलेरे-कविवर्य-ना.घ. देशपांडे). नळ धो धो वाहुन थकलेरे सांग झऱ्याला बघ वाऱ्याला मी कळलेरे पण कधीच ना तुज भुललेरे मम नंदादीप न विझलेरे सांग झऱ्याला ही प्रीत अशी ना भोळी भाजते शिरावर पोळी चल आग प्रीतिची फुलवूरे सांग झऱ्याला संकेत…
-
सांजरंग – SAANJ-RANG
This Ghazal is written in twelve(12) matras. रंग रूप आस दाम देह करी फक्त काम उन्हामधे तापताच अग्नितून गळे घाम कृष्ण जरी कान पिळी जिभेवरी खुले साम यज्ञयाग घरी करा अंतरात जपा राम कलावंत जिंकताच उंच उंच हात वाम ठाक ठोक हृदयाची चौकटीत धूम धाम प्रेम अता फुलेलहो रहा फक्त तुम्ही ठाम माय माझी रेखिते…