सुनेत्रा नकाते

आत्म्यात काय नाही आत्म्यात सर्व काही सरसाव आज बाही आत्म्यात सर्व काही आहे अभंग अजुनी देऊळ देह मंदिर हृदयात ज्योत राही आत्म्यात सर्व काही तावून ठाकले हे चारित्र्य शुद्ध माझे देण्या स्वतःस ग्वाही आत्म्यात सर्व काही मम मातृभाव प्रीती जगण्यास श्वास पुरवी गर्भात धर्म दाही आत्म्यात सर्व काही ठिणगी उरी सुनेत्रा कर्मांस खाक करण्या अवगत…

मीठ नि मिरची हिंग मोहरी नजरउतरवे भरभर मी तप्त निखारे दृष्ट काढुनी तिथे फेकते झरझर मी अंतर मिटण्या अंतरातले जपू कोणता मंतर मी प्रश्न मिटे पण शब्द वितळती भरे अक्षरी कर्पुर मी ..हुस्ने मतला १ जिनवाणीतिल भाव जोडुनी जिना बांधते मंदिर मी किणकिणणारे वात लहरता कधी त्यातले झुंबर मी … हुस्ने मतला २ वृत्त जपूकी…

मौन ते बोलते जे सले टाळते भावना प्रकटते जादुई गाव ते गझल दल उमलते वाजती चाळ ते चांदणे गाळते रंगले वर्ण ते काफिया माळते गाल गा गाजते शांत रस पाजते