सुनेत्रा नकाते

रंगपिशी अन काव्यपिशी नित्य पडे प्रेमात कशी पडुनी उठुनी चालतसे अंध नव्हे पडण्यास फशी ललित लिहाया सलिल निळे बनुन झरे मी सहज अशी कर्म कराया ना डरते धर्म अहिंसा जपत मशी भीक न द्याया लागो रे कामच देते खुशी खुशी सांग मला हे सांग खरे लावावी का परत भिशी गाळ कपातच तू कॉफी ठेवाया कप…

आग आहे आग मी पूर्ण सुंदर राग मी छप्परांना तोलते काष्ठ मजबुत साग मी चुगलखोरी भोवता अंध म्हणती डाग मी माल कच्चा जाळण्या यज्ञ आणिक याग मी मूढता नच कोडगी अंतरीची जाग मी परिमलाने धुंदलेली मोगऱ्याची बाग मी वेगळेपण जाणते न वेंधळी न काग मी ना करे रे आजही व्यर्थ भागं भाग मी ऐक माझी…