रथावरी सारथी करी मी कडाड उडवित प्रतोद आहे सुटावया छिडकत्या जिवांना गती जयांची निगोद आहे मला न भावे हसुन हसविण्या कुटील रोगी टवाळ वृत्ती लयीत येता भाव पकडतो सहज निखळ मम विनोद आहे फुकाच भाषा अता तहाची टळून गेली जुनाट घटिका नवीन स्वप्ने पुरी कराया भरारणारा प्रमोद आहे कशास तारा उगाच छेडू घनी विजेच्या अश्या…

वृत्तीत मातृकेचे गाणे नवे वळेल लालूच मोहवेना मनमोर का चळेल आत्म्यात देव अपुल्या त्याच्यापुढे झुकून समजाव तू स्वतःला तेव्हाच नय कळेल सुम्भात पीळ आहे प्राचीन कर्म मूळ तो पीळ सहज सुटता तव पुण्य फळफळेल पंचांग पाहशी तू मिळवावयास पीठ जात्यात घास नाही मग काय ते दळेल सद्धर्म दर्शनाचे जेंव्हा रुजेल बीज हृदयात अंकुराची चाहूल सळसळेल

थबकुनी अंदाज घेतो शेर माझा आगळ्या डौलात येतो शेर माझा भावनांचे मेघ तपुनी थंड होता अंतरी चाहूल देतो शेर माझा पाहता मुनीराज ध्यानी मौन विपिनी बैसतो त्यांच्यापुढे तो शेर माझा कैकवेळा खोडुनी मी परत लिहिता पूर्वभव कुठला स्मरे तो शेर माझा जाग येता मज पहाटे शांत समयी शिखरजी यात्रेस नेतो शेर माझा

मोरपंखी कुंचला दहिवराने चिंबला कल्पना माझ्या खऱ्या तरल कोमल श्रुंखला गीत कविता गझल धन जीव माझा दंगला साखळी सहजी तुटे मोद भूवर सांडला जपत आले सर्वदा भाव हळवा दंगला पंचभूते नाचता काळ नाही भंगला मी सुनेत्रा आत्मजा देहरूपी बंगला

गालगागा गाल गागा मोज मात्रा गा ल गा गा अंधश्रद्धा सोड मूढा सत्य आत्मा ढाल गागा नाव नाना अर्थ सांगे जो हवा तो घे उशाला साद देई मग पहाटे अंतरीचा ताल गा गा मी ममत्त्वाच्याच मोही म्हण हवे तर भावबंधन गात तुज जगण्यास मोदे शिकविते मी चाल गा गा लहरते रंगीत थंडी देतसे संगीत निर्झर…

जेंव्हा मला स्मरे तव प्राचीन कर्म वेडे होतात त्या क्षणी मम शुभ भाव नर्म वेडे निष्पाप मूक प्राणी करुनी शिकार त्यांची थैल्या खुशाल शिवती सोलून चर्म वेडे जपण्यास जीव माझा मी आत्मधर्म जपते उचलून पंथ धरती त्यागून धर्म वेडे त्यांना न साधले जे आम्हास साधता रे का बोट ठेवताती धुंडून वर्म वेडे टाकून बोलताती बोलून…