कता .. पथ्य पाळता कळते तथ्य जिवा तथ्य जाणता गळते मिथ्य जिवा सत्य प्रकटता असत्य गायब रे धर्म अहिंसा पालन पथ्य जिवा गझल… पित्तासाठी मात्रा आहे सूतशेखर स्मशानातले पळवून लावे भूत शेखर जिनालयाच्या गाभाऱ्यातिल मूर्त शेखर नाभीराज अन मरुदेवीचा पूत शेखर मोक्षा गेला कैलासावर मुनि दिगंबर निर्वाणाचा जणू भासतो दूत शेखर कधी न अडके कुंडलीत…

स्वभाव जाणून मम चैतन्य विभोर तुझ्या स्वभावात रम चैतन्य विभोर भाव विभोरता त्याग पुद्गलातली जाणुनी उत्तम खम चैतन्य विभोर परवशता पाशवी कधी न जाहली गळास लागता भ्रम चैतन्य विभोर झळाळते हृदय पुन्हा गळुन भावना मनातला खिरुन तम चैतन्य विभोर सजल सुनेत्रात जिनबिंबात पहात रोख श्वास घेत दम चैतन्य विभोर

कुठून येते खुशी मनाला नकळत माझ्या सूर ताल लय गझलियतेला उजळत माझ्या शुभ अशुभाच्या मिश्रणास पण ढवळत माझ्या फटके देते अशुभाला ती खवळत माझ्या निमताळी ना गझल गोमटी मनी माऊ ग सदैव बसते अवळ्यालाही सवळत माझ्या शुभ कर्मांसह वात्सल्याचे घर बांधे मी भरतीच्या गाजेवर गाजत उसळत माझ्या शब्द घनांतुन झरे लेखणी रत्नत्रय धन तेच निवडते…

धाडस येते हळूहळू हळूहळू असत्य लागे दूर पळू हळूहळू कर्म निर्जरा सहज करू कळेल मग फक्त लागला देह मळू हळूहळू अता फटाके वाजवणे बंद करू लागो त्यांचे बूड जळू हळूहळू चपटी होता तळुन बिळुन पुरी बिरी वाळवून खोबरे तळू हळूहळू श्वान लागता पाठीशी घाबरुनी बावचळुन तो म्हणे वळू हळूहळू

अमूल मूळ कुठले कूळ नवीन नाव भंजन खूळ खा पोळीस मोडुन सूळ बसले शांत चारुन धूळ जल पान करु भरून चूळ वय जाहले का चुळबूळ मी सुनेत्रा मोडे शूळ