हित मित प्रिय “मी” बोले माझा ऐकत आत्मा डोले माझा दांडू घेउन परमेष्ठींचा अचल विटी “मी” कोले माझा गर्भगृहातिल गर्भ पाहण्या अहमपणा “मी” सोले माझा नवरात्रीच्या रंगांमध्ये कायेला “मी” घोले माझा हाती पकडुन तुला फळांना बागवान “मी” तोले माझा गझल मात्रावृत्त (मात्रा १६)

मी निळे प्राशुनी निळी बावरी बनले मी हिरवे प्राशुन सृजनामध्ये रमले मी कुंकुम प्राशुन लुटुन निसर्गा आले मी गडद रक्तिमा गाली फासुन खुलले मी हळद प्राशुनी गोरीमोरी झाले मी जर्द केवड्यासम रानी घमघमले मी जांभुळ प्राशुन दिव्य औषधी झाले मी मूक पारव्या जीवन पुन्हा दिधले मी धवल प्राशुनी धवल कशी ना झाले मी इंद्रधनूच्या रंगात…

वय माझे बघ झाले सत्तर भेटायाला आले जलचर फुलात दडला सुगंध हो तू हवा वाहण्या चंचल नवथर मूर्त घडवशिल केव्हा माझी प्रश्न पुसाया येतिल पत्थर पदर उडे वाऱ्यावर रमणी नकोच होऊ कातर सावर जिनास वंदन करते बालक बिंब सावळे आहे अघहर गझल मात्रावृत्त – (मात्रा १६)

राजहंस दो निळे सरोवर डोंगरमाथ्यावर शिवशंकर हिरवी हळदी कुंकुमवर्णी आठवणींची फुले धरेवर सुंदर गोष्टी ना क्षणभंगुर अक्षय झरणारे ते निर्झर खळाळत्या भावना झर्याच्या तयात हसते निळसर अंबर काठावरच्या लता वल्लरी जलात बघती अपुले अंतर बदके लाटांवरती आरुढ ओढा जणु भरतीचा सागर लाटांमधली हवा काढण्या तुझा सुनेत्रा आहे संगर गझल मात्रावृत्त – मात्रा १६