गरजेपुरते बोलाया उच्चारण उरले नव्हते उधारीतले श्वास घ्यावया तारण उरले नव्हते रंगपंचमी खेळायाला साजण उरले नव्हते इंद्रधनू रेखाया क्षितिजी श्रावण उरले नव्हते भूकंपाचा फेरा आला भूमीताई खचली गाई गुरांना बांधायाला दावण उरले नव्हते बाप न उरला माय न उरली घर ते भणभणलेले थांबायाचे कोणासाठी कारण उरले नव्हते सुस्त अजगरे पडून होती पण सळसळण्या तेजे इच्छाधारी…

काल पेटली दारी होळी आज मस्त पुरणाची पोळी दो प्रहरी तू येच पावसा पाडाया गारांची टोळी धारांसंगे करूत गप्पा भर-भरण्या गारांनी झोळी येता वादळ अपुल्यामध्ये त्यांस पकडण्या येइल कोळी सहाण घेऊ चंदन उगळू गुळात घोळुन बनवू गोळी येता कपटी भेटायाला मिळून चौघे बांधू मोळी गझल – मात्रावृत्त, मात्रा १६(८+८)

असे असावे धैर्य हृदयीचे पाण्याला जे बर्फ बनविते असे असावे शौर्य नारीचे अर्धे जे जे पूर्ण बनविते असे असावे विणूनी शिवणे पुण्याने जे अर्थ बनविते असे असावे ऊन हळदीचे कर्माला जे जीर्ण बनविते असे असावे पैंजण पदीचे रुणझुणते जे तर्क बनविते असे असावे झिजणे चंदनी हितकर प्रिय जे अर्क बनविते असे असावे वादळ आत्मीक स्वभावास…

आहे ओंजळ खरी अंजली नाही मृगजळ खरी अंजली उठवुन मोहळ खरी अंजली बनते वादळ खरी अंजली पाणिपात्र मम भरण्यासाठी फोडे कातळ खरी अंजली कधी झुळूक तर कधी भासते चक्रीवादळ खरी अंजली आज सुनेत्रा तृप्त जाहली बनता वाकळ खरी अंजली गझल – मात्रावृत्त (मात्रा १६)

घरकामाला सुट्टी घे पण नको आज तू भांडुस सखये वडापावची गाडी आली नको पसारा मांडुस सखये वडापाव हा जरी कालचा पाव भाजला तुपात खरपुस खलात त्याला टाकुन वेगे नकोच रागे कांडुस सखये तू तर माझी प्रियतम साकी खिलव वडे या रसिक जनांना गझलांनी मी भरले प्याले नको ग त्यांना सांडुस सखये नको टमाटे वडे फेकणे…