थबकुनी अंदाज घेतो शेर माझा मोजते आता खुशीने घेर माझा ऐक आई घागरींचा नाद भूवर वारियाने संपवीला केर माझा पुण्यनगरी मावळी शिवसैन्य लढले ग्राम मोठे देश तो बाणेर माझा खोदतो भूमी तराई शास्त्र मिळण्या गुप्ततेने गस्त घालत हेर माझा वावरे गझली “सुनेत्रा” शुद्ध आतम ढंग चाळे विकृती ना थेर माझा

आकडे मोजून थकवे सहज कोणी मांजरांना काय शिकवे सहज कोणी उजळणी पुन्हा कराया वर्तमानी भूतकाळा देय लकवे सहज कोणी वट तुझा काहून फिक्का वाटला रे वटवटीने चित्त पकवे सहज कोणी काळ गेला काळ आला काळ येई शीतकाली आम्र पिकवे सहज कोणी आरतोळीतील विझते ज्योत जेंव्हा पेटवूनी तीस झुकवे सहज कोणी मार्गदर्शक दगड मैलाचे बनाया जाहले…