आज नाही लिहायची गझल नाही लिहायचं गीत लिहीन म्हणते काहीबाही साधंसुधं छंदगीत… आपला पहिला प्रेमदिवस खास खास नवथर लोभस… तीस वर्षापूर्वीचं ते मुग्ध मन कुठे रहायचो तेंव्हा आपण जणू मंतरलेलं चैत्रबन पुन्हा आठवतात तेच क्षण… कुठे काय हरवलं थोडं थोडं बदललं… अजून आपण त्याच नशेत धरणी अंबर आपल्याच कवेत जगतोय आपण खरे मजेत… दोन हुश्शार…

Maazaa aatmaa means my soul. Here, the poetess says, her soul is her God. Which is why she listens to her soul. The soul turns into early morning breeze and wakes her up. It gives her the wings to fly in the garden. In the end, the poetess says the soul takes her mother’s form…