निळ्या पापण्यांवरून फिरती मोरपिसे ही नाजुक लोभस, फुलून येती अन हृदयातिल आठवणीतिल गुलाब राजस! ब्रम्ह-कमळ नी निशिगंधासम दवात भिजली लिली दिवाणी, किती लाघवी कुंद-काकडा, लाजलाजते कण्हेरराणी! धवल गुलाबी गडद किरमिजी ती शेलाटी मधुमालती; नाजुक-साजुक गोकर्णीची अंबाड्यावर माळे फांती… कोण कशाला कुठे निघाले? नका विचारू प्रश्न सारखे; प्रीतसागरी डुंबायाला जसे उतरले जळी पारवे!!