-
वहीचं पान – The page of notebook
वहीचं पण स्वच्छ सुरेख; आखीव आणि रेखीव ! लिहित असते काहीबाही त्यावर मुक्त! कधी बांधीव! विचार, भावना, बुद्धी यांचं तयार होताच एक अनोखं रसायन हृदयातून झरझर बरसायला लागतात शब्द शब्द ! शब्द उमटत जातात बोटांमधून कागदावर पानावर ! त्याची कधी होते कविता कधी होते कथा कधी गझल कधी ललित ! लिहिता लिहिता काहीबाही सुंदर सुद्धा…
-
आपलं नशीब आपणच लिवायचं – “We have to write our own destiny”
आपणच लिवायचं आपलं नशीब आपणच लिवायचं चांगलं वागायचं ! ते नसतं लिहिलेलं तळहातावर किंवा तळपायावर ! कपाळावर सुद्धा नाही दुसरा कोणी लिहीत आपणच लिहितो आपलं विधिलिखित ! आजच आज लिहा उद्याच उद्या ! दुसरा कोणी बसलाच तुमच नशीब लिहायला तर टाकाकी खोडून मर्दांनो आणि मर्दिनिंनो टाका त्यांनी लिहिलेला कागद फाडून आणि लिहा स्वच्छ हातानं निर्मल…
-
व्यर्थ काथ्याकूट – Pointless debate
काय केलं आम्ही, सांगा तरी आम्हाला? मानभावीपणाने पुसता तुम्ही कोणाला? काय केलं तुम्ही? हे तुम्हाला माहिती आणि … आम्हाला माहिती! कशाने तोंडाने बोलावी बोलती? भोगतील ते , आम्ही आणखी कोणी आणि तुम्हीसुद्धा ! कर्माची फळे कधीना कधी अगदी योगायोगानी! जाऊदेहो आता कशाला करू मी व्यर्थ काथ्याकूट ? गाठलंय केव्हांच माझं मी कूट ! ज्यांनी ठेवला…
-
रंगीत चष्मा – Tinted Glasses
रंगीत चष्मा रंगीत रंगीत चढवा डोळ्यावर ऐका संगीत तप्त दुपारी फिरताना चढवा काळा मस्ताना दुपारी बघायला सूर्याचं मखर चढवा लालस सुपर डुपर पाऊस आहे पाणी आहे तरी पृथ्वी रडते हिरवा गॉगल चढवल्यावर हिरवेगर्द हसते चष्मा घाला निळा निळा गोड सुरात गाईल गळा पिवळा चष्मा घाला बघू पडेल हळदी ऊन पौर्णिमेचा ऑलमंड म्हणेल मीच मून मून…
-
पुणेरी चैन – The Pune Style of Peace
-
टक्के टोणपे – TAKKE TONAPE (rough experiences)
-
मी जेंव्हा लहान होते – MEE JEVHAA LAHAAN HOTE (“when I was a child”)
मी जेंव्हा लहान होते; तेंव्हा आईसुद्धा लहान होती माझ्यासारखीच दादांसाठी भाजीभाकरी करीत होती… आई जेंव्हा परी होती चित्रासारखी सुंदर होती! तेंव्हाच मी शिकले… चित्र काढायला आणि दादा शिकले चित्रात रंग भरायला आणि भाऊ बहिण शिकले खदखदून हसायला हा! हा! हा! मग आई शिकली वाचायला आणि लिहायला, गायला… मग जेंव्हा आई गोष्टी लिहायला लागली तेंव्हा दादा…