आज गाऊ दे मला प्रियतमा मुक्त मनाने काही मला न वाटे भलते काही तुलाच भारी घाई मी न कुणाला पुसले काही मी न कुणावर रुसले वेड्या हट्टापायी माझ्या कुणास ना मी छळले मी माझ्यातच रमले इतुकी आत आत वळले मूर्त तुझी पाहुनी तिथे मी आनंदे रडले काव्यसखीचे बोट धरोनी भवती तुझिया फिरले फिरता फिरता तुला…

आज वाटते पाऊस यावा माझ्याहुनही चिंब भिजावा थेंब टपोरे मौक्तिक झरझर केसांतुन यावे गालावर जुनी पुराणी छत्री तरीही पुन्हा धरूया तिज डोईवर तशात येता सुसाट वारा वेचाव्या छत्रीतच धारा हातगाडीशी थांबुन क्षणभर कणसे खावी चोळुन मिरपुड रस्त्यावरती पाणीच पाणी गाऊ रचुया पाऊस गाणी येईल पाऊस येईल पाऊस रडविण्यास त्या वेड्या भाऊस

पथ हा निर्जन स्वच्छ मोकळा पिवळ्या पुष्पांनी सजलेला पुढे दुतर्फा वृक्ष देखणे पर्ण रहित घन गर्द फुलोरा दूर दूर पथ कोठे जाई भेटायाला कुठल्या गावा स्वच्छ बाकडी सुनी सुनी ही कुणी न त्यावर बसावयाला धरणीवरती श्याम सावळ्या आकाशाची निळसर छाया पीत फुलांचा सडा भूवरी झुळूक स्पर्शते हरित तृणाला कोणासाठी कुणी बनविला सुंदर झुळझुळता हा रस्ता

जेव्हा प्रिय मम डोईत घुसते नशा तयाची चढते चढते पुरती मी मग वेडी बनते अप्रियांचे वेड काढते अन प्रियांना वेड लावते… डोईमधल्या अनंत खोल्या गडद जांभळ्या पडदेवाल्या खोल्यांमध्ये प्रिय मग शिरते सामानाला विखरुन देते बंद कपाटे उघडुन सारी सामानाला विखरुन देते विस्मृतीतल्या घड्या चाळते दुःखालाही चिडवित बसते चिडवुन चिडवुन रडव रडवते रडताना मग खो खो…

एकदा मला एक जातीयवादी व्यक्ती भेटली. तिने मला विचारले “तुझी जात कोणती”? मी म्हणाले, “माझी जात बाईची”? मग तिने मला विचारले, “तुझा धर्म कोणता”? मी म्हणाले, “माझा धर्म आत्मधर्म”. तिने विचारले, “या धर्माचे सार काय”? मी म्हणाले, “या धर्मात आम्ही लोक, आत्म्यावर श्रद्धा ठेवतो आणि मनगटाच्या बळावर विश्वास ठेवतो. हातावरच्या रेषा आपल्याला हव्या तेवढ्याच आणि…