जीव स्वयंसे नाहि हरता ना डर लगता शरीर से वो नाता रखता ना डर लगता पुछताछ करनेको किसकी कुछ कुछ पाकर जब जब खुद वो खुदसे डरता ना डर लगता
हौदात जलावर धरता साय कधी पाहून सुखाने हसते माय कधी ती चंचल बाला बनुनी खळखळता पाऊस उतरतो धरण्या पाय कधी
कशास आता जाबसाल ते रोजरोजचे उतरुन ठेवू सांग मनाला बोझ रोजचे नसलेलेही दिसते आणि बिंब उमटते हृदयजलावर किती फुलांचे मोज रोजचे
हा क्रम अन या, मात्रा पाहुन, एक नवोदित, वृत्त घडविले आहे यातिल गा गा मध्ये ल ल गा, वा गा ल ल मी, सहज बसविले आहे गा ल ल ल ल गा, गा गा गा ल ल, गा ल ल गा ल ल, गा ल ल ल ल गा गागा म्हणता म्हणता, या रचनेला, मुक्तक…
झेंडू चंपक पद्म बूच बकुळी जाई जुई मोगरा शेवंती मधुमालती तगर कोरांटी चमेली जपा गागागा लल गाल गाल ललगा गागालगा गालगा चौदा पुष्प लगावलीत रचले शार्दूलविक्रीडिता वृत्त- शार्दूलविक्रीडित (मात्रा ३०)
सत्ताविस मात्रात बांधली सुबक रुबाई खास पूजन करण्या मीच सजविले तबक रुबाई खास ब्रह्मांडातिल जीवजीवांना हिचेच वेड नि ध्यास सृष्टि सुनेत्रा सुंदर बाई झबक रुबाई खास