हाक मी मारू कुणाला ज्ञात नव्हते अंतरी उमलूनही मी गात नव्हते माझियासाठीच रस्ता थांबलेला स्वच्छ इतुका पण पुढे मी जात नव्हते गरज होती एकमेका पाहण्याची त्याचवेळी मी तुझ्या नयनात नव्हते स्पंदने होती सुखाची गोठलेली दुःखही तेव्हा उभे देहात नव्हते हात मैत्रीचा धरावा एवढेही धैर्य तेव्हा भाबड्या हृदयात नव्हते कुरुप मी होते खरी की सुंदरी रे…

दे मला म्हणणार नाही घे तुला म्हणणार नाही गर्जणाऱ्या वारियाला कोपला म्हणणार नाही हुंदके जो गोठवी त्या स्फुंदला म्हणणार नाही जो रडी खेळे तयाला खेळला म्हणणार नाही डोलणाऱ्या लंबकाला मी झुला म्हणणार नाही लाट नाही ज्यात त्याला गाजला म्हणणार नाही जो न वेडा जाहला त्या रंगला म्हणणार नाही वृत्त – गा ल गा गा, गा…

पाय का हे पोळताती घातले जोडे तरी का न तृष्णा ही मिटे  रे नीर ही गोडे तरी धावती हे लोक म्हणुनी धावशी वेड्यापरी ऐकण्या गुज अंतरीचे थांबना थोडे तरी बैसले घोड्यावरी मी सैर करण्या डोंगरी का अडे मन पायथ्याशी दौडते घोडे तरी मूढ मी होते खरी अन गूढ त्या होत्या जरी प्रेमगोष्टी भावल्या मज वाटल्या…