सुनेत्रा नकाते

तुला भाजते जर मृदुल चांदणे कसे भर दुपारी असे चालणे जरी टाकवेना पुढे पावले तरी तू मनाने शिखर गाठणे इथे कार्य अर्धे करू पूर्ण ते जिवा ध्यास घेऊ पुरे छाटणे उगा कोश विणणे फुका उसवणे गगन झेप घेण्या तया फाडणे पुन्हा धीर देण्या बरे बोलुया पतंगास वेड्या नको जाळणे भुकेल्या जनांना भरव घास रे बनव…

गझल माझी मधुर बाला वाचते बाराखडी वाचताना बरसते बघ चांदण्यांची फुलझडी चंद्र सुंदर अंबरीचा रंगलेला या क्षणी मुग्ध त्याचे रूप कोमल टिपुन घेते ही घडी तारकांचा खेळ चाले पकडण्या उल्केस या सापडेना ती तयांना खेळती मग त्या रडी ही न उल्का ही कळीरे आत्मगंधी दंगली फेकण्या जाळे तिच्यावर राज्य घेई नवगडी राज्य घेतो ध्रुव जेव्हां…

पेरता मी बियाणे खरे नंबरी वृक्ष चुम्बेल आता घना अंबरी काय देऊ तुला भेट मी सुंदरी नाद हृदयातला वाजता घुंगरी शोधण्या फूल दुर्मीळ जे माणसा रानवाटा फिरे मी तळी अंतरी दावले रूप देवा तुझे मी जगा प्राण ओतून मूर्तीतल्या कंकरी मी लढे माझिया सावळ्या  मिळविण्या होउदे जीत वा अंत या संगरी वृत्त – गा ल…