सुनेत्रा नकाते

ती कशास हे काळिज चाळत बसते अन स्वप्नांचे दुकान मांडत बसते ती स्वप्ने ओली चुलीत ना जळती मग त्यांना ती उन्हात सुकवत बसते जाऊन पुन्हा मी लिंबोणी मागे तो चांदोबा नभात शोधत बसते हे शब्द नाचरे फिरती अवती भवती मी शिताफिने गळात ओढत बसते ती मूढ ‘सुनेत्रा’ मौन घेतसे म्हणुनी मी ओठांना तोरण लावत बसते

थांब जरा तू चिमण पाखरा या चाफ्याच्या झाडाखाली विशाल घरटे जरी तुझे रे आकाशाच्या झाडाखाली हे पाणी अन हा वारा ना कुण्या एकट्यासाठी वाहे भामेपरि मग उदास का तू प्राजक्ताच्या झाडाखाली प्राशुन घे तू गंध फुलांचे मुग्ध निरागस हसणे त्यांचे मातीसम मग गंधवती तू या प्रेमाच्या झाडाखाली तुझ्या पाकळ्या दिसती लोभस स्पर्श एकदा करू काय…

किती दिवस मी रदीफ व्हावे बोल सख्या रे मीच काफिया ओळख माझे मोल सख्या रे कशी अवेळी साद घालते कविता वेडी सावर मजला जातो माझा तोल सख्या रे ते तेव्हाचे गीत गुलाबी अता हवे मज हवेहवेसे बुडवी मज ते खोल सख्या रे दिवस संभ्रमित हे पण सरतिल मेघ वर्षतिल स्मरण ठेव तू पृथ्वी आहे गोल…

कशास जाशिल तिथे अता तू विस्कटलेली पिसे बघाया लपवुन काळे धवल परांनी खोटे खोटे उगी रडाया डोळ्यांमधले खारे पाणी असते अपुल्या रडगाण्याचे भरून ठेवा मिठागरातुन  अळणी भोजन बरे कराया प्रीती म्हणजे नव्हे मोगरा गुलाब तो तर काट्यामधला गाली नाही नेत्री फुलतो हृदय घेउनी येच पहाया तुझी आसवे इतुकी निर्मल वाहुन नेती मीपण अवघे शिंपल्यात ती…

कुणाकडे ती पाहुन हसली वदला उत्सव जाता जाता वाटेवरती अडला उत्सव मी असताना हवा कशाला गुलाब हिजला? खोटे खोटे बागेवरती रुसला उत्सव वसंतातही मोहरलेल्या फांदीवरुनी शिशिरामधल्या पानांसम टपटपला उत्सव चिवचिवते अन उगाच फिरते घरट्याभवती त्या चिमणीच्या बाळापरि किलबिलला उत्सव कळ्या फुलांना कोण सांगतो नटावयाला चिडवुन त्यांची फिरकी घेता खुलला उत्सव लेकुरवाळी वेल हासरी डोलत आहे…

जिथे तिथे मी तुला ऐकते, कधी गीत मम बनशिल रे? चाहुल इतुकी वेड लावते खरा कसा तू असशिल रे? मार्ग जरी हा सरळ वरवरी, ऐक मना तू वळशिल रे; वळणा-वळणा वर फुलबागा अत्तर होऊन झरशिल रे! आहे मार्दव, आहे आर्जव, भीति कशाची मग तुजला; खुशाल टिपुदे कुणी मनोगत टिपणाऱ्यांना टिपशिल रे! आजवरी जे आवडले तुज,…